17-10-15

Lente...

We hebben het vrijwel allemaal gehad : pletsbuien, storm, onweer maar ook warm en zonnig. Overal staat de natuur in zwel. Hier en daar een tere bloesem, een doorbrekende knop. De vogels kwetteren er op los en pasgeboren blatende lammeren maken gekke sprongen in de wei…

Lente, je zegt het in één teug adem en zucht diep bij de laatste letter om zo de laatste wintersporen van je af te schudden. Lente, een knoop van vreugde genesteld in je borst, drukt en wriemelt om te ontsnappen en je buitensporig te doen leven. Lente, één straaltje zon is voldoende om je bloed te doen bruisen, de belletjes energie te voelen die je leven laten ontsporen…

En toch voel je enige terughoudendheid, enige geremdheid, enige gêne om je ten volle te laten gaan. Je vreest werkelijk onomkeerbaar te ontsporen, de houvast  kwijt te spelen en jezelf te verliezen in niet gepermitteerde levenslust…

Zonder al dat laatste was je nu een super olijk wezen dat verdronk in vreugde, plezier en genot,  lachte jij je rot om fratsen en frazen en voelde je de lente kriebelen in je bloed…

konijntjes.jpg

09:44 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-12-14

Donkere dagen

Grijs miezerig weer. Het wordt niet echt licht dezer dagen. Kerstmis nadert en het feestgevoel wil maar niet komen. Ligt het aan mij? Ligt het aan de sfeer? Thuis of elders? Ik weet het niet. Ik voel me niet echt lekker, eerder weemoedig, schreierig… Alleen de glimlach van ons dochter ,die om een niemendal content is, maakt mijn hart eventjes warm. De uitbundigheid verdwijnt met de jaren denk ik… Vroeger hunkerde ik naar die vier weken dat de lichtjes branden, het huis sfeer ademde. Ik heb echter het gevoel dat de warmte van het feestvieren verbleekt is, dat de warmte die ik thans rondom mij zie niet voelbaar is. En toch tracht ik naar gezellige momenten, warme avonden… Soms lukt me dat, ’s avonds in de keuken met enkel een paar theelichtjes en een aansprekend TV-programma of gewoon in het donker starend naar de buitenkerstverlichting waarvan ik zo hou… ’t Komt wel goed zeker… Als kerstavond zich aanbiedt en mensen ons huis vullen… Als ik ze hoor lachen, ze zie smullen en genieten… Waarom zou het nu anders zijn dan voorheen? Ach ’t ligt dan toch misschien aan mezelf…We zien wel…

header_28.jpg

10:28 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Ik mis...

Ik mis de hand die mijn wang streelt en een traan wegveegt… Ik mis de omhelzing die mij troost in mijn oneindig verdriet… Ik mis de ogen die mij begrijpend aanzien en beseffen wat ik voel… Ik mis de woorden die mijn hart verwarmen en de kilte wegnemen…Ik mis, ik mis, ik mis zoveel niet uit te spreken emoties en gevoelens… Elke keer opnieuw zeg ik tegen mezelf, nu doen we het anders en elke keer opnieuw zinkt de moed me in de schoenen… Elke keer probeer ik happy te zijn voor anderen, voor mijn omgeving maar diep in mijn hart blijf ik huilen… Ik heb zoveel te troosten, zoveel op te beuren, zoveel te begrijpen dat er geen tijd is  voor het voelen van al mijn eigen pijn… en toch… op momenten als deze voel ik het gemis, voel ik de nood om te zijn zoals anderen, breekbaar en kwetsbaar, met noden zoals anderen… Ik mis iemand die dat begrijpt…

verdriet 5.jpg

10:00 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-12-14

Ontwaken (2)

Heel  vroeg in de ochtend. Alles donker, alles stil. In de verte nu een dan een auto die over het asfalt zoeft. Een blad dat ritselt, een zucht wind die je haren streelt. De fleece om je benen en voeten gewikkeld zit je in het geborgene van het overdekte terras naar de silhouetten van de tuin te staren. In je handen een dampende mok koffie, heerlijk bitterzoet met een vleugje melk. Je geniet van de wakker wordende dag… De hemel vertoont stilaan alle tinten: van zwart naar grijs naar wollig wit… Een schraal licht valt hier en daar al uit de lucht. En heel bedeesd probeert een ontwakend vogeltje even te kwetteren… Er strijkt iets zacht en harig langs je benen en in de stoel naast jou komt ook een donzige bol wol tot leven… Nummer drie komt langgerekt van om de hoek geslopen en drie paar hongerige ogen kijken je aan. Je staat op en vult de kattenbak. Terug neergezeten merk je dat de dag het wint van de nacht; het licht wordt sterker, de geluiden worden krachtiger en stilaan verdwijnt de magie. Een laatste slok koffie, een laatste blik op de ontwakende ochtend en je schuifelt weer naar binnen. De dag is gestart…

Kat 1.jpg

10:09 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-05-14

Ik...

Zaterdagochtend. Het waait hard, de regen stroomt met momenten gestadig als een waterval neer, het wolkendek is grauw en grijs en jaagt langsheen de einder naar de andere kant van de wereld… Mijn poezen liggen warm opgedraaid in een bolletje her en der in huis… Geen weer om hen door te jagen… Terwijl ik tokkel op mijn klavier klinkt er vanuit de keuken zachte pianomuziek die me, net als het weer, wat weemoedig maakt. De week was zwaar… Op allerlei gebied… Teveel om in detail te treden… Ik voel me misselijk, waarschijnlijk door de zoveelste nieuwe medicatie… Ging langs in het ziekenhuis en kwam ontgoocheld terug. Als een specialist je al niet terdege kan helpen… Ga volgende week langs bij mijn huisarts, een man die écht luistert en écht probeert je te begrijpen en te helpen. Ik hou mezelf voor dat het wel weer goed komt, maar ach zo langzamerhand pakt ook dat refreintje niet meer hé… Ik heb familie, huisgenoten, vrienden maar op een enkeling na begrijpt geen kat wat er loos is, hoe ik mij voel… ’s Avonds als niemand het ziet, als ik in de geborgenheid lig van mijn eenzame bed, dan laat ik dikwijls alles los… Dan mag ik eens huilen, eens snikken, zodat de drukkende pijn op mijn borst een beetje verlicht en ik de volgende ochtend mij weer op halfautomatische piloot vooruit sleep door de dag tot de volgende avond… Ooit, ooit in een hele verre toekomst, of misschien dichterbij dan ik vermoed, komt alles tot rust, komt alles weer goed…

verdriet 2.jpg

09:49 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-04-14

De tand des tijds

Waar zal ik beginnen? Er is zo oneindig veel gebeurd sinds mijn laatste keer op dit blog. We werden overspoeld door alle mogelijke en onmogelijke dingen, feiten, voorvallen… Goeie maar meestal slechte, droevige… Alles draait om pijn, zowel lichamelijk en psychisch… Ik weet me geen raad om dit te verwoorden. Ik weet alleen dat al wat ons de laatste maanden, het laatste jaar overkomt een geweldige impact heeft op ons leven, ons gezin, ons zelf… Dit laat sporen na die onuitwisbaar zijn. We moeten echter ondanks alles vooruit, hoe lastig dat ook is en hoe dikwijls ik ’t eigenlijk allemaal niet meer zie zitten… We moéten vooruit! Uiteindelijk wordt er op jou gerekend, om te helpen, te steunen, er gewoon te zijn… En dus maak je die aftakelende schouders van je weer wat breder, zodat ze sterker ogen, til je je kin iets hoger en tracht je een beetje stralender te kijken. Of dat voldoende is? Voorlopig wel. Je radeloosheid stop je zorgvuldig weg achter een façade van moed en verbetenheid. Of je dit op lange termijn blijft volhouden? Wie zal het zeggen? Wie kan het weten? Ik weet alleen dat nù telt. Dat iedere dag die we tot een goed einde brengen er weer eentje voorwaarts is. Ik hoop dat mijn leeftijd mij niet inhaalt, mij de moed niet ontneemt. Uiteindelijk zal het lot wel beslissen waar we gaan uitkomen, zal de toekomst ons leiden door het onverwachte en het gehate heden… En wat men ook voor ons, voor mij in petto heeft, we zullen het ondergaan en het de moment zelf ervaren… of het nu goed of slecht is…

verdriet.jpg

11:22 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-07-12

San Marino...

Vanuit Rimini is het een goed half uurtje rijden om de kleine republiekstaat te bezoeken. Vanaf de autoweg zie het pareltje trots prijken op de rotsen. Ondanks de drukte van de vele dagtoeristen wordt alles in goede banen geleid en in een oogwenk staan we geparkeerd in één van de grote parkings buiten het stadscentrum. We nemen de lift – mijn ouwe karkas kan de heuse klim niet meer aan – en vleien ons neer op een terrasje om even te genieten  van het panoramisch uitzicht… Langs één van de stadspoorten kom we in de oude binnenstad. De rood-blauwe wimpels wapperen vrolijk in de wind, de vele winkels en winkeltjes lokken de stroom bezoekers. Er is voor elk wat wils: leder, souvenirs, snuisterijen… gewoon te veel om op te noemen. Zelfs liefhebbers van wapensporten komen hier aan hun trekken! We slenteren langs de stijgende en dalende paden, langs de kruisboogschietstand – een tradionele militaire eenheid zonder functie – en eindigen op de piazza Garibaldi. Aan de presidentiële residentie vangen we een glimp op van de wacht in hun typische rood-groene kostuum. We bezoeken één van de drie torens die in het wapenschild staan van de staatstad en genieten er van het overweldigend uitzicht… Eigenlijk is er niks in het bijzonder dat je moét gezien hebben in dit piepkleine staatje, maar als je in de buurt bent, wip dan even binnen. Geniet van de gezellige sfeer, de vriendelijke bewoners en de prachtige omgeving en bezwijk in een zwak moment voor één van de vele snuisterijen… Heb ik ook gedaan….

 

DSC00020.JPG

 

17:06 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende