Ik vraag me af wie hem nu kust...

Vanmorgen, toen ik bij het ochtendgloren m’n slaperige ogen opende, me rekte als een ouwe lome kat en daarbij m’n ontblote armen en handen bekeek, stelde ik vast: je wordt oud, wijveke… Met kritische ogen beloerde ik de huid van m’n handen en armen en nog dichter met m’n neus ertegen- snuffelde bijna aan m’n eigenste eigen- zag ik ontelbare tekens en tekentjes die me wezen op regelrechte aftakeling. Rimpels en rimpeltjes, vel op overschot, droge nagelriemen, schilferende nagels, slappe huid… teveel om op te noemen! Om niet goed van te worden… En dat zijn dan nog maar mijn handen en armen, dacht ik wanhopig. Hoe is ’t zover kunnen komen? Hoe is ’t zo snel kunnen gaan? Waarom had ik het niet in de gaten, zodat ik kon ingrijpen met zwaar geschut: crèmes en oliën en andere smeersels die me glad en veerkrachtig moesten houden… Ik schop de dekens weg steek één been omhoog, zet m’n bril op m’n neus-ja mijn ogen zijn ook al aan de teloorgang begonnen-en inspecteer ook dat onderdeel van m’n afstervende behuizing. Qua vorm mogen ze er nog zijn maar daar houdt elke positieve beoordeling op. Littekens van door de jaren heen ondergane ongelukjes, hier en daar een zwart koppig haar, kromme tenen, lelijke voeten, om nog maar te zwijgen van de papperige dijspieren en de zwangerschapsstriemen die een blijvende herinnering zijn aan de mooiste periodes uit een vrouwenleven… Het been ploft weer neer en ik blijf als een zoutzak liggen, nadenkend over de zojuist vastgestelde drama’s… Uiteindelijk kruip ik zwaar kreunend van onder de wol, verder onderzoek van mijn conditie stakend, denkend aan het heerlijk geurend volkorenbroodje dat op de ontbijttafel op me wacht… Weer een summier vetlijntje erbij… Maar ach, vechten tegen de bierkaai heeft geen zin, niet…

Maanden is het geleden dat ik nog een letter op dit scherm schreef. Niet dat er geen items waren, geen gevoelens die ik kwijt wilde… Niet dat ik er geen nood aan had om mijn hart te luchten… Nee, een pak andere redenen hebben me weerhouden: een gezondheid die bergaf gaat en een echtgenoot van wie het hart gekke toeren begon te maken zijn de voornaamste. En ik kan je verzekeren dat je ’t vaak hoort bij anderen maar nooit denkt dat het jou gaat overkomen… Alles begint met kleine klachten, dingen die jezelf wegcijfert en wijt aan de leeftijd, teveel stress, gewoon andere factoren… Tot op het moment dat je er niet meer rond kan, dat je er met de neus wordt opgeduwd. Je huisarts zegt je ongezouten wat er schort, de specialist doet er nog een schepje bovenop en uiteindelijk moet je verwerken dat er ingrijpende dingen staan te gebeuren, wil het leven opnieuw leven worden… Je stapt in de tredmolen van consultaties, onderzoeken, observaties, kleine dag-opnames met dito ingrepen om uiteindelijk de ultieme ingreep te laten uitvoeren. Je denkt nu zijn we d’r, alles komt goed. Veel rust, de medicatie goed opvolgen, regelmatig bloedprikken, onder controle blijven en je hebt echt courage… tot je plots op spoed belandt! Je zit er met tweeën met de bibber op ’t lijf omdat je niet goed begrijpt wat er nu in godsnaam is misgelopen, wat jij of je man, de patiënt, heeft misdaan. Na uren van onderzoek en wachten verneem je plots dat “de patiënt moet blijven”. De schok golft door je heen, wat heeft dit in vredesnaam te betekenen? Mag ik alsjeblief eens weten waarom? Uiteindelijk blijkt dat er een hartfalen is vastgesteld. Een resem specialisten verder en de nodige behandelingen mag je weer met hem naar huis. Je man nog altijd op en top gestresseerd gaat opnieuw aan ’t werk. En elke dag vraag je: hoe was ’t vandaag? En elke dag krijg je eenzelfde antwoord zonder veel inhoud: goed. Terwijl je duidelijk merkt dat het niet zo goed was, is. Dus wachten we weer de volgende cardio-consultatie af en hopen telkens weer op verbetering… En ook dat went… Geloof me vrij…

We zijn nog niet eens echt eind augustus en de herfstsymptomen laten zich al voelen. De eerste roeste blâren dwarrelen neer, de temperatuur wordt onvoorspelbaar en maakt bokkige sprongen en uiteraard hier in Belgenland openen de hemelsluizen zich meer dan regelmatig. En geloof me vrij, dit heeft z’n invloed om je humeur, je gemoed, op de verstandshouding met anderen, kortom op héél veel dingen en dingetjes. Het zomergevoel dat er dit jaar nooit echt is geweest, is verdwenen voor het begon. Ja, er waren dagen met “hoge” temperaturen maar dan zorgde de luchtvochtigheid ervoor dat het aanvoelde als de moesson in één of ander Aziatisch land. En gegarandeerd dat je enkele dagen later werd overdonderd door een onweer van jewelste met rukwinden, donder en bliksem en hevige stortvlagen. En de mensen? Die klagen steen en been. De horeca is de hongerdood nabij. De pretparken staan er triestig en verlaten bij. Alleen de enkeling die al die weerellende trotseert, geniet van het in snel tempo hotsen van de ene attractie naar de andere. De kids zijn lastig en uit hun doen want niks loopt zoals ze het hadden gewenst aan het einde van het schooljaar. Binnenhuisactiviteiten gaan algauw vervelen en buitenshuis is alleen weggelegd voor echte durvers wie slijk noch modder deren. Van al dat negatieve gedoe ga je de zomer verwensen, tel je als ouder af naar ’t volgende schooljaar, zodat vanaf 1 september als weer “normaal” verloopt. En jijzelf? Je legt je neer bij de dingen die je niet kan beheersen, laat staan veranderen. Je vreet je kas op, verspilt op die manier je laatste beetje energie en gaat als de schaduw van jezelf het komende seizoen tegemoet. Je voelt de eerste veranderingen in veel kleinigheden: je bent geïrriteerd voor ’t minste, je voeten heb kou, je snottert reeds van al die temperatuurschommelingen en je huid die door het zuiderse zonnetje wat teint had gekregen verbleekt elke dag. ’s Morgens met je neus op de spiegel zie je niet alleen je onfrisse tronie, maar ook de eerste “najaarrimpels” en de doffe glans van je huid en haar. Je trekt een gekke bek tegen jezelf, pletst wat water in je ogen, schudt je als een natte hond en probeert jezelf te redden met het nodige plamuurwerk… En terwijl ik hier m’n depressief gevoel neer tokkel, breekt de grauwe lucht even open en steekt de zon haar tong naar me uit! Wacht maar meid, als we je ooit te pakken krijgen…

Córdoba was prachtig… We rijden weer naar onze tijdelijke thuishaven, Puerto Banús. De olijfbomen zoeven langs ons heen en voor ons doemt een massief afgeplat rotsplateau op, begroeid met typerende flora, doch geschroeid door de extreme hitte. Hier en daar dagen witte dorpen op die als het ware tegen de berg werden gekleefd. De avond valt en over de oranje gloed en het wegtrekkende daglicht ligt een ragfijne sluier die de komst van een zwoele nacht voorspelt. De schemering zorgt ervoor dat in de witte dorpen de verlichting aan floept en de bergwand wordt bezaaid met vele oranje gloeipuntjes. Het dalende zonlicht werpt speelse glinsteringen over het vervagende landschap dat stilaan door de duisternis wordt opgeslokt. En stilaan glij je weg en droom je zoet van de volgende zonovergoten dag die op je wacht…

Van zodra de wielen van ons vliegtuig grond raken, weten we: het is zover, we zijn eindelijk aangekomen in de meest romantische stad, de stad waar elke vrouw haar hart verliest aan de sfeer en melancholie die ieder palazzo, elk pleintje of plein, eender welk steegje of kanaaltje uitwasemt. Venetië, la dulce bella... We sleuren onze koffers naar de watertaxi en suizen met een verrukkelijke vaart over de lagune naar de kern van de stad. Ogen tekort om al die heerlijke taferelen rondom ons in ons op te nemen, om intens te genieten. Maar geen nood, we blijven vier dagen lang en gaan geen seconde verliezen. Met een zwierige pas stappen we op de aanlegsteiger, nemen we onze bagage bij de hand en na wat over en ’t weer getuur naar onze kaart en de omgeving stappen we brug na brug over, de koffer achter ons aanklotsend, naar het San Marcoplein. De massa overweldigt ons! Opnieuw ogen tekort, maar na enig getreuzel vinden we de passage die ons naar het hotel brengt dat we boekten. En weer blijven de superlatieven in onze droge mond hangen bij het zien van zoveel moois, zoveel charmants. Om wat te bekomen kunnen we in een piepklein gezellig barretje genieten van een glaasje “presecco” met heerlijke hapjes. We merken het direct: we zijn hier in de hemel terecht gekomen. Vriendelijk, gedienstig personeel, een prachtige authentieke Venitiaanse kamer... We wanen ons in de tijd toen zijde, taft en damast rijkelijk werden gebruikt. De muren zijn behangen met prachtige stoffen en zowaar afgeboord met getorste koord! Even verfrissen, wat anders aangetrokken en we gaan aan tafel voor een verzorgd en typisch Italiaans avondmaal. We lopen daarna nog even het San Marcoplein op, langs de kade genieten we van het uitzicht en tenslotte keren we terug langs smalle middeleeuws aanvoelende steegjes naar ons hotel. Het hoeft geen beklijf dat deze drie dames sliepen als rozen... De volgende dag, na een overheerlijk ontbijt, trekken we op verkenning. We bezoeken het dogenpaleis in al zijn glorie en wanen ons aan het hof van toen. Hoe indrukwekkend zijn de vele audiëntiezalen, de kleurige muurschilderingen, de verfijnende beeldhouwwerken... Ondanks de mengelmoes van stijlen uit de diverse tijden is het geheel onovertreffelijk... De kerkers daarentegen zijn gruwelijk en zonder veel verbeelding kunnen we zo voor ogen zien dat hier menig onschuldig man of vrouw bij hoogwater als ratten werden verdronken... Terug buiten straalt de zon zalig en uitnodigend. Dus zoeken we een plaatsje op één van de terrassen van San Marcoplein en nuttigen er een exquis croque-je met een drankje voor een nog exquisere prijs... Tja, dit is ook Venetië hé... Na genoten te hebben van het zonnetje, de vloeiende klanken van het live-orkestje en onze lunch bezoeken we in vliegende vaart de campanile (klokkentoren). Het uitzicht vanop de klokkengalerij is verbluffend mooi. De klokken zijn stoere indrukwekkende gevaarten. We knijpen onze ogen dicht tegen het felle zonnelicht en ontwaren de details van op deze hoogte van de oude stad: het streepje water aan de grens van het stadshart, de in de verte gelegen eilandjes, het Grand Canale dat als een zilveren slagader door de stad kronkelt, de rijzige en impossante torens van verschillende kerken... zo mooi, zo sprakeloos maakt het ons... We eindigen de avond in een typische herberg in de studentenbuurt, waar we genieten van een eenvoudige maar heerlijke maaltijd. En om 21u laten we ons onderuit schuiven voor anderhalf uur sfeervol Venetiaans gemaskerd ballet, doorspekt met gekende aria’s uit opera en operette... Als op wolkjes kuieren we weer richting vaporetto die ons veilig naar het hotel brengt. Op zondag is Venetië overbevolkt. Buiten het pak buitenlandse toeristen wordt de stad overspoeld door eigen volk. Wij ontvluchten de stadskern en varen naar het eilandje Murano dat gekend is voor het wereldvermaarde geblazen glaswerk. Een ware belevenis zowel voor onze ogen als voor...onze portemonnee. Maar je zal geen vrouw zijn of je komt met een sieraad of snuisterij terug naar huis, niet? In de namiddag laten we ons verleiden door de vele winkeltjes in de  Venetiaanse binnenstad. Onze laatste dag wordt de kers op de taart: we gaan de Rialto bezoeken en ...gondelvaren. De Rialto met zijn typische markt is een streling voor het oog. Kunstenaars met kleine en grote “k” verkopen er hun werk. We zakken weer af naar de contreien van ons hotel en stappen er, na wat marchanderen over wat we willen zien en waar we willen varen, in een gondel. We varen de Marco Polo-route. Onder het gondelen informeert de gondelier ons over de diepte van het kanaal tijdens de diverse seizoenen, zien we hoe op de binnenwateren het vervoer gebeurt van alle mogelijke levenswaren, benodigheden allerhande, zelfs voor bouwwerven, zien we de “ziekenboten” ipv. –wagens liggen... enz. We beleven plezier aan iedere schommeling, aan elk leuk detail... Helaas, mooie liedjes duren niet lang en na een laatste dineetje en een korte nacht brengt een watertaxi ons met dezelfde vaart terug naar de luchthaven... En met de slaap nog in onze ogen stijgen we op en laten we de stad van de eeuwige romantiek achter ons... Arrivederci Venetië...

Terwijl het ochtendgloren me helpt te ontwaken, kruip ik slaperig m’n nest uit... De kilte tegemoet...Brrr...Koud aan de voeten, ijl in m’n hoofd... Ik waggel naar m’n kamerjas, sla de overgordijnen open en loer naar buiten... Droog, maar grijs... Enfin, ’t is wat het is... Ik stommel de trap af, richting keuken. M’n voeten tintelen bij de aanraking van de warme vloer, de geur van koffie prikkelt m’n zinnen... Ik plof op een stoel, giet mezelf een mok koffie uit en kijk wazig naar de tafel die ik daags ervoor reeds dekte... Een wolkje melk in het donkere brouwsel, even snuffelen en dan ongenegeerd slurpen...Mmm...ahhh...dat doet deugd. M’n grijze massa begint stilaan te werken...Ik overpeins wat de dag me zal bieden: boodschappen, wassen, papierwerk, koken...Klik,klak!...Een rossige pluizige bol schuift door het kattengat van de keukendeur binnen. Hij nadert op kousenvoetjes m’n stoel en springt sierlijk op de lege plaats naast me... Kopje, bokje...zalig gesnor en gespin... Z’n cognackleurige ogen speuren nieuwsgierig m’n houding af. Valt er iets te bikken of te smikkelen...? Voorzichtig een pootje op m’n schoot gezet. Kort daarna voel ik z’n warme lijfje in m’n schoot genesteld. Het gespin werkt vibrerend op m’n huid... Klik, klak! En daar is nummer twee. Een lange, slanke, zwarte schaduw op hoge poten, doet voorzichtig z’n intrede. Hij kijkt voorzichtig rond, merkt dat z’n zitje al bezet is en nestelt zich tevree in het mandje onder de verwarming, waakzaam kijkend naar het tafereel aan de keukentafel... Bij al dit beestengedoe kom ik stilaan tot m’n zinnen... Genietend van het moment-voor-mezelf, in de warmte van de keuken... Tot het dichtslaan van deuren, boven en beneden, een einde maken aan m’n genot en me weer met een bons in de werkelijkheid doet vallen: opstaan, omkleden en voortmaken.

Waar zal ik beginnen...? Sinds enige maanden wordt ik overspoeld door emoties... Het kruipt onder je huid, schudt aan je lijf, slingert in je hoofd heen en weer, doet je mijmeren, peinzen, soms onbeheerst huilen, zo pijnlijk alsof je hart er gaat van breken... Je weet met momenten met jezelf geen raad... En net op het moment als je denkt: “ik heb ’t onder controle”, zwenk je weer weg de dieperik in... Géén mens die je kan begrijpen in de finesse, géén mens die kan voelen wat jij voelt... Géén woorden binnen je bereik om anderen te zeggen, te laten voelen wat er met jou gebeurt... Het begon allemaal in oktober. Mijn oom, mijn dierbare nonkel die, toen m’n kinderen nog kids waren met hen lachte en zottebolde, die hen troostte en opbeurde als ze ziek waren, die lieve mens heb ik moeten laten gaan. Ik was erbij in z’n laatste uren... Nog nooit heb ik “het sterven” zo intens ervaren... Maar ik moest sterk zijn. Want m’n tante die nu helemaal alleen viel, rekende op mij. Alle plichtsplegingen, alle administratie stond of viel met mij. En zoals ik ooit aan hen allebei beloofde, om voor hen te zorgen als ze me nodig hadden, zo hield ik ook woord... En het jaar kabbelde voort...Maar nog geen maand later sloeg het noodlot weer toe... M’n schoonma die bij ons inwoont, werd ziek, ging dag aan dag achteruit en voor de week goed en wel om was, verliet ze ons naar de overkant... En ook toen was ik erbij, toen ze stierf... Ik heb geprobeerd om door het schrijven van de uitvaartdienst en andere teksten, de moeilijke momenten te overbruggen, doch helaas... Van zodra ik een dagje alleen thuis ben en er onbewust ook maar iets me doet denken aan haar, komt de krop in mijn keel, biggelen de tranen op m’n wangen... Er zijn dagen dat ik denk dat ze plots de deur zal openen en er weer zal zijn. Er zijn nachten dat ik het zo zwaar heb dat ik mezelf zie sterven... Er zijn momenten dat ik in gedachte stil sta en denk aan wat was, wat had kunnen zijn, wat niet meer is... Ik probeer realistisch te zijn, te begrijpen, te aanvaarden... Ik poog telkens weer om m’n moed samen te rapen en er vol energie weer in te vliegen, maar de kracht ontbreekt... Ik tracht de verliezen te verwerken, de herinneringen te koesteren... maar... echt lukken doet ’t me niet. Ik vlucht in m’n werk, waar goede collega’s en vrienden je omringen, je proberen te begrijpen, naar je luisteren ook al kunnen ze de pijn niet wegnemen... Ik ben opnieuw weer liever op ’t werk dan thuis... want thuis is verdriet, is pijn, is niet kunnen wegbergen, omdat er nog teveel is dat het verlies in leven houdt... Zo is er onder andere de brief die we vonden, die m’n schoonma schreef in 1996... Waarin ze haar leven vertelt én waarin ze ons looft voor wat we voor haar doen, voor haar deden... En dan druppen er opnieuw tranen op het tafelblad en stel je weer jezelf in vraag: deed ik genoeg, deed ik ’t goed? ... We zijn nu februari van het nieuwe jaar en nog lijkt het gisteren, al dat verlies, al dat gemis... En alsof de kring nog niet klein genoeg is, verloor ik deze week m’n vaders broer...Weer eentje minder om van te houden, weer een schakel die loslaat en verdwijnt in het ijle... Weer dagen van verdriet en overpeinzingen : bezocht ik hem genoeg, deed ik genoeg...? En de grijze sprokkeldagen trekken langzaam aan voorbij... zonder enige reden tot vreugde, tot blijheid... Je vraagt je af of dit zo gaat blijven, of dit allemaal bij het ouder worden hoort. Of je ooit nog de warmte echt zal voelen die vroeger je hart vulde... Voorlopig ben je al blij als je in harmonie kan samenleven met je gezin. En je vraagt je af of ook zij dit alles de afgelopen maanden zo ervaarden, of ook zij gebukt gaan onder de last van deze pijn... Je weet het niet, want niemand praat erover, niemand toont zijn emoties... Alleen jij loopt nu en dan zachtjes te snikken,om wat ooit was, wat niet meer is, wat misschien nooit meer zal zijn...