02-09-04

Uitstap

Zonnige dag, goed humeur, dus we trekken er op uit. Samen met wat collega’s en vrienden een daguitstap naar Waregem Koerse. Twee wagens vol lachende, vrolijke mensen, grappend, zich amuserend. Aangekomen, geparkeerd gaan we ‘t evenement bekijken…of nee, toch niet. Eerst de dorstigen laven, dus wordt er wat gerstenat gedronken- en meer dan één-worden de paarden, de drivers en de jockeys gekeurd en komt de discussie op gang om een gokje te wagen.Bij race vier, na menig pot bier, gaan we naar het hippodroom. Er wordt een eerste maal gegokt en het flopt…Geen nood, bij een volgende kans lukt het wel! De dame in hun gezelschap moet er even tussenuit, voor een broodnodige boodschap en verlaat hen even…Na een koffie en sanitaire stop komt ze terug in gezelschap, iemand uit de groep had immers honger gekregen…Vulgair gebek en gekwek in haar richting, jaloerse boze blikken…zonder reden! Zij zwijgt wijslijk en geniet van de rest van het evenement en het gezelschap van de andere heren. Naar de avond toe wordt het frisser, verlaat ze opnieuw de groep voor een koffie of twee. Een telefoontje naar huis en ’t gezelschap van anderen in de taverne, doen de klok sneller tikken… Een uurtje later voegt de rest van het gezelschap zich bij haar maar,…één dronken kerel loost een boel onterechte verwijten, verpest de sfeer, wordt irritant. De prettige sfeer slaat om in een drukkend gevoel, de vreugde van de dag is weg…Er wordt naar huis teruggekeerd, maar het loden gevoel in mijn hart blijft…Waarom dit gezeik? Waarom dit chagrijnige gedoe? In flashback zie ‘k al de vorige keren dat onze uitstap ook zo eindigde. De zenuwen en de angst, door zijn woede-uitvallen, grijpen me bij de keel, klauwen aan mijn hart… ‘k Begrijp het allemaal niet meer…De geesten uit mijn verleden worden, bij iedere woede-uitbarsting, wakker geschud en de angst neemt toe. Waar heb ik dit verdiend? Waarom toch?...Na afloop, als iedereen is thuisgebracht, zet ik de dingen op een rijtje. De conclusie is eenvoudig: dit kan zo niet langer. Hier heb ik niks aan. Ik wordt gebruikt, zelfs misbruikt! Natuurlijk komt, een dag later, het berouw, het spijtbetuig, het geween…Een categoriek “neen” wordt blijkbaar niet aanvaard, maar toch is ’t zo: dit kan je immers geen gemeende vriendschap noemen! Dit is guichelarij, bedrog… Dus zend ik hem in duidelijke woorden, een boodschap: "Soms sterven gevoelens alvorens ze hebben geleefd. Ik denk dat dit ons thans overkomt."Groot is mijn verbazing, mijn verbijstering, als ik ’s avonds moet vernemen dat, zelfs dit verkeerd wordt geïnterpreteerd! De vrouw des huizes ziet spoken en denkt aan een verhouding! Mijn lieve god, waar zijn we mee bezig?! …Maar natuurlijk, ik snap het al, de lieve jongen heeft thuis zelfs nooit enig woord gerept over onze verstandshouding! Zijn dame wéét zelfs niet dat we vrienden waren, ze ként me zelfs niet als persoon…Een laatste maal, een laatste advies voor hem: start met een open eerlijkheid ten opzichte van jezelf en van je echtgenote, vertel haar alles zoals het is, niet enkel wat je kwijt wil…dan kàn ze begrijpen waarom ik een lijn trek onder onze vriendschap…in zoverre je van een vriendschap kan spreken, want voor mij heeft deze nooit bestaan: zonder oprechtheid en gemeende uitspraken heeft dit woord geen reden van bestaan, laat staan een reden van vergaan…wat er in weze niet was, sterft alvorens het is geboren…

18:09 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.