16-09-04

Relaties (1)

…Hij heeft me gekwetst tot in het diepste van mijn hart, mijn vertrouwen geschonden, me gebruikt en misbruikt…en hij doet net of er niks aan de hand is. We waren collega’s, maar meer dan dat waren we (dacht ik) vrienden. Niks is blijkbaar minder waar…Ik ben er geweest voor alle kleine futtuliteiten: voor een blik op het net, voor het zenden van een persoonlijke fax, voor het zorgen voor veilig vervoer, voor het organiseren van eender wat kon hij rekenen op mijn hulp, voor het luisteren naar zijn noden, zijn problemen,’k heb voor hem op de bres gesprongen bij zijn overste(n) als het moest,’k heb voor hem mijn handen in het vuur gelegd, voor honderd en één kleine dingen kon hij op me rekenen….doch blijkbaar betekende dit allemaal niks. Blijkbaar moest dit zo lopen… ‘k Moet de tanden op mekaar klemmen om hem niet op de man af te vragen…Waarom???Hij doet gewoon of er niks aan de hand is, nooit iets is geweest…Ik ben slechts “die van den bureau” geworden. Hem stoort het niet, ik denk zelfs dat hij ’t niet beseft hoeveel pijn hij me heeft gedaan… Géén excuus, géén poging tot gesprek…niks! En ’t excuus dat zijn echtgenote stikjaloers en wantrouwig is…sorry…die vlieger gaat bij mij niet op! ‘k Heb niks misdaan, alleen maar te goeder trouw gehandeld. ‘k Heb steeds verondersteld dat zij wist, dat we vrienden waren in plaats van oppervlakkige collega’s…blijkbaar niet dus… Dat hij hiermee heibel en miserie op zijn hals heeft gehaald, da’s zijn zaak, daaraan heb ik géén schuld…Maar door dit alles blijf ik ermee zitten, met m’n ellendig gevoel, m’n gekwetst gevoel. En de pijn wordt elke dag groter als ik zijn onverschillige houding zie, zijn onpersoonlijke houding… Hoe kan een mens zo bestaan? Hoe kan iemand zo huichelachtig zijn? Hoe kan een mens zo gewetenloos, zo gevoelloos zijn?...En ik die dacht dat hij anders was…En ik die meende dat hij oprecht was…Stom, naïef kind dat ik was… Of niet soms?...

17:53 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.