27-09-04

Kwetsen, dé hobby van deze maatschappij

Kwetsen, pijn doen, leed bezorgen, harten breken, gevoelens vertrappelen, vertrouwen schenden...dààr is deze maatschappij goed in! Een heel leven lang, heb je nog niks anders meegemaakt. Akkoord, er zijn ook mooie momenten in ’s mens leven, maar ze wegen na het opmaken van de balans niét op tegen het onrecht dat je een leven lang wordt aangedaan...Zullen we even? Je wordt geboren en...je bent niet gewenst, dus tracht men je te elimineren. Ondanks de verwoede pogingen om je te kraken, groei je op. Je bent een goeie leerling en alle tegenkantingen ten spijt, bewijs je dat je een stel goede hersens hebt dus,...halen ze je van school zonder toekomstperspectieven. Opnieuw wordt je het getreiter, het gesar beu en in je onmacht tracht je zelf het roer in handen te nemen: je trekt een lijn onder je bestaan. Mis! Ze hoeven je niet, noch in hel, noch in hemel, dus...overleef je de poging met de nodige littekens en sukkel je verder. Je slaat jezelf voor de kop, praat jezelf moed in en...herbegint. Een toffe baan, een beetje geluk in de liefde (denk je) en we zijn weer gestart met een propere lei...Kind, je hebt gerekend zonder de waard! De baan die heb, het toffe eraan creëer je zelf, dat beetje geluk in de liefde...vergeet het! Alleen met je kind, zeg je na oneindig veel keren van vallen en opstaan, vaarwel en start je...opnieuw. Je likt je wonden, zorgt voor je kind, je baan...Plots, de tijding dat je vader is vertrokken naar ’t hiernamaals en hoe! Je bent woedend, voelt je in de steek gelaten...Nog géén jaar later, op 24 dagen tijd, ontnemen ze je je thuis: je grootouders. Opnieuw val je in een gat, een diepe put, maar zoals alle straatkatten heb je scherpe klauwen en je zet je schrap, trekt jezelf op aan de randen van het gat en komt het te boven. Een nieuwe man doorkruist je pad, je denkt dit is het: de belofte om voor jou te zorgen, de zorgzaamheid voor je kind, een harde werker..’t enige wat hij van je verlangt is zijn vrouw worden, zorgen voor hem zoals zijn moeder dat deed. En het gaat goed, je bent immers niet van de domste, je werkt je op in je baan(studeert verder), je doet aan gemeenschapsleven (of wat er zou moeten voor doorgaan)....Je man wroet zich te pletter op zijn bedrijf, zorgt voor alle materiele behoeften van de kinderen, van zijn gezin.En je denkt: dit zal dan wel liefde zijn (je weet immers van géén beter) En het gaat goed (denk je), tenminste...als je het geroddel van jan alleman negeert, als je gehard bent tegen platvloerse zinspelingen op je verleden, op de leefwijze van je moeder(waar je niks mee te maken hebt), als je er tegen kan dat men je ongegeneerd door de modder sleurt zonder je te kennen (enkel van horen zeggen)...Als je op kunt, tegen alle afgunst en jaloezie, omdat je iedere tegenslag te boven komt, als je het kregelige gedoe verdraagt van zelfs de mensen uit je onmiddellijke omgeving, omdat ze ’t niet verdragen dat je jezelf bewijst...Als,als,als...Mensen! Soms zo’n afschuwelijke wezens, soms erger dan dieren...Beesten kwetsen met reden (om hun leiderschap, om de liefde van hun partner, om voedsel, ter bescherming van...)Mensen kwetsen uit puur genot, uit zelfzuchtig eigenbelang, om anderen te zien lijden, te zien kronkelen in onmacht, in wanhopige nutteloze strijd....mensen, zo’n individuen zijn de naam “mens” niet waard! Schepsels, méér zijn het niet...van de laagste soort..Als er gerechtigheid bestaat krijgen ze vroeg of laat hun verdiende loon...Als...

19:41 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.