27-09-04

Kwetsen, dé hobby van deze maatschappij

Kwetsen, pijn doen, leed bezorgen, harten breken, gevoelens vertrappelen, vertrouwen schenden...dààr is deze maatschappij goed in! Een heel leven lang, heb je nog niks anders meegemaakt. Akkoord, er zijn ook mooie momenten in ’s mens leven, maar ze wegen na het opmaken van de balans niét op tegen het onrecht dat je een leven lang wordt aangedaan...Zullen we even? Je wordt geboren en...je bent niet gewenst, dus tracht men je te elimineren. Ondanks de verwoede pogingen om je te kraken, groei je op. Je bent een goeie leerling en alle tegenkantingen ten spijt, bewijs je dat je een stel goede hersens hebt dus,...halen ze je van school zonder toekomstperspectieven. Opnieuw wordt je het getreiter, het gesar beu en in je onmacht tracht je zelf het roer in handen te nemen: je trekt een lijn onder je bestaan. Mis! Ze hoeven je niet, noch in hel, noch in hemel, dus...overleef je de poging met de nodige littekens en sukkel je verder. Je slaat jezelf voor de kop, praat jezelf moed in en...herbegint. Een toffe baan, een beetje geluk in de liefde (denk je) en we zijn weer gestart met een propere lei...Kind, je hebt gerekend zonder de waard! De baan die heb, het toffe eraan creëer je zelf, dat beetje geluk in de liefde...vergeet het! Alleen met je kind, zeg je na oneindig veel keren van vallen en opstaan, vaarwel en start je...opnieuw. Je likt je wonden, zorgt voor je kind, je baan...Plots, de tijding dat je vader is vertrokken naar ’t hiernamaals en hoe! Je bent woedend, voelt je in de steek gelaten...Nog géén jaar later, op 24 dagen tijd, ontnemen ze je je thuis: je grootouders. Opnieuw val je in een gat, een diepe put, maar zoals alle straatkatten heb je scherpe klauwen en je zet je schrap, trekt jezelf op aan de randen van het gat en komt het te boven. Een nieuwe man doorkruist je pad, je denkt dit is het: de belofte om voor jou te zorgen, de zorgzaamheid voor je kind, een harde werker..’t enige wat hij van je verlangt is zijn vrouw worden, zorgen voor hem zoals zijn moeder dat deed. En het gaat goed, je bent immers niet van de domste, je werkt je op in je baan(studeert verder), je doet aan gemeenschapsleven (of wat er zou moeten voor doorgaan)....Je man wroet zich te pletter op zijn bedrijf, zorgt voor alle materiele behoeften van de kinderen, van zijn gezin.En je denkt: dit zal dan wel liefde zijn (je weet immers van géén beter) En het gaat goed (denk je), tenminste...als je het geroddel van jan alleman negeert, als je gehard bent tegen platvloerse zinspelingen op je verleden, op de leefwijze van je moeder(waar je niks mee te maken hebt), als je er tegen kan dat men je ongegeneerd door de modder sleurt zonder je te kennen (enkel van horen zeggen)...Als je op kunt, tegen alle afgunst en jaloezie, omdat je iedere tegenslag te boven komt, als je het kregelige gedoe verdraagt van zelfs de mensen uit je onmiddellijke omgeving, omdat ze ’t niet verdragen dat je jezelf bewijst...Als,als,als...Mensen! Soms zo’n afschuwelijke wezens, soms erger dan dieren...Beesten kwetsen met reden (om hun leiderschap, om de liefde van hun partner, om voedsel, ter bescherming van...)Mensen kwetsen uit puur genot, uit zelfzuchtig eigenbelang, om anderen te zien lijden, te zien kronkelen in onmacht, in wanhopige nutteloze strijd....mensen, zo’n individuen zijn de naam “mens” niet waard! Schepsels, méér zijn het niet...van de laagste soort..Als er gerechtigheid bestaat krijgen ze vroeg of laat hun verdiende loon...Als...

19:41 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Vriendschap op afstand...

’t Begon allemaal met een kort verhaal in dit blog. ‘k Vroeg aan de lezer om me hun conclusie te mailen. En...kijk, in mijn mailbox verscheen een mailtje van een onbekende. Ik ben een beleefd meisje dus, ik mailde terug. En wonder bij wonder...de dialoog werd voortgezet...Nu kan je zeggen: op afstand weet men niet wie er aan het andere eind van de lijn hangt, maar toch....mijn beetje mensenkennis deed dat speciale plekje in mijn hals jeuken, dat plekje dat me vertelt dat dit géén oppervlakkig iemand was, géén charletan...Dus bleven we mailen, eerst luchtig, speels en toen...toen het tijd werd om een beetje kleur te gaan bekennen (was het nu jan of mieke, was het nu een vrouw of een man?...) werd het ook ernstiger. En uit de woorden die op ’t scherm verschenen, sprak er een taal van warmte, van oprechte belangstelling, van genegenheid....Ondanks dat we mekaar niet kennen “van zien”, ondanks dat we mekaar niet écht spraken, zitten we op dezelfde golflengte, de juiste... Waar dit gaat eindigen? Geen idee..Gaat dit ooit eindigen?..Geen idee... Ergens in ’t diepste van mijn hart, hoop ik dat het niet eindigt. ‘k Heb zo bitterweinig mensen waarmee ik een goeie babbel kan slaan, ‘k heb zo weinig mensen rondom mij die écht luisteren...Dus, waarom zou dit moeten stoppen?..Ach we zien wel...Voor ’t moment voel ik er me écht goed bij, krijg ik het heerlijk warm, als mijn scherm oplicht en zegt: You’ve got mail...So what?...

18:35 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-09-04

avondje uit

Schemerige verlichting, glanzende ballroom-bal die schitterende sterretjes rondzaait op de dansvloer en het interieur van de zaal... Gelach, gebabbel, geroezemoes en boven dit alles uit de tonen van muziek: nu eens disco, dan weer regea, soms een slow, een tango en een wals. Zelfs R&B, techno en house komen aan de beurt. Naargelang de muziek verandert het soort danslustigen op de dansvloer: jong, jonger en héél jong wisselen mekaar af...Van aan een tafeltje naast de dansvloer sla je het spektakel gade. Zo nu en dan een slok nemend van je lightdrankje, ga je op in het wisselend ritme van de muziek en de dansende body’s. En als de discjockey een slow draait, hoop je vurig dat iémand je ten dans vraagt...Na enige tijd hou je ’t niet meer uit: je staat op en vervoegt de kronk’lende lijven op de vloer. Algauw ga je volledig op in de beats, het mouvement rondom jou...Het zweet parelt op je gezicht, op je rug. Je truitje kleeft als een tweede huid om je lijf en je wenste dat je iets luchtigers had aangetrokken. Je haren kleven in je hals en wippen op en neer langsheen je gezicht, nu en dan zelfs zwiepend binnen je eigen gezichtsveld...Je slentert weer naar je tafeltje, voor een slok drank en om even op adem te komen. Het ritme verandert en bij de eerste tonen van de volgende slow sta je op en vraagt zélf je partner ten dans! Maar na een paar passen heb je d’r al spijt van: je had een sensuele, romantische dans verwacht en dit lijkt er totaal niet op... Enfin, dik vijf minuten later is deze miskleun alweer vergeten en bewegen je voeten zich alweer op het meeslepend ritme van een andere song. Je voelt je nu en dan geviseerd door de “kijkers”, vanop hun stoel slaan ze alles beoordelend gade en je voélt hen denken...Doch ’t stoort je niet, het euforisch gevoel van de dans werkt bevrijdend op je geest en lichaam...Commentaren van bekenden deren je niet, jij voelt je happy, jij hébt een good-feeling-gevoel en de rest....it doesn’t matter anymore...Wéér een slow...een jongeman met zongebleekte haren komt je ten dans vragen...Je glijdt in zijn armen en samen voelen jullie perfect de juiste kadans aan van de melodie...De sfeer, de spotlights, het ballroomlight....it’s magic...Zo nu en dan wisselen jullie een paar onbeduidende woorden maar het stilzwijgen zegt zoveel meer dan die woorden...Af en toe flitsen zijn ogen over je gelaat, blijven even aan je blik hangen...vijf minuten later...weg is de betovering, de magie...een gemompeld bedankje en elk schuifelt een richting uit...Spotlights flitsen weer in razend tempo over de vloer, de muziek is weer up-tempo en de body’s schudden en shaken weer, wringen zich in allerlei bochten...Tegen de ochtend hou je het voor bekeken en verlaat je de zaal, de koude nacht in, huiswaarts. Daar wacht je koude bed, je hoofdkussen en je knuffelbeer die de leegte, die je meebrengt wegneemt met zijn zachte teddylijf...En na een paar tellen vallen je ogen dicht en zweef je dromerig over de dansvloer in “zijn” armen...

14:31 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-09-04

Relaties (3)

Een vriendin, een vriend wat verwacht je d’r van?.. Niemand vraagt het zich af bij een eerste kennismaking die ‘klikt’. ’t Is pas als je merkt, dat er meer wordt genomen dan gegeven,en dat het geven altijd van dezelfde kant moet komen, dat je eventjes gaat nadenken. Waarom moet ik steeds de luisterende partij zijn, waarom vat men niet dat ik ook een uitlaatklep nodig heb, iets kwijt wil? Waarom wordt er uiteindelijk nooit écht gereageerd op het advies dat ‘k gaf, waardoor het een vizieus cirkeltje wordt waarbij, bij elk weerzien dezelfde items ter sprake komen als bij een voorgaande ontmoeting?... Om den duur wordt je het beu, haak je af...Maar de vriend(in) die met een paar simpele woorden je opbeurt, die je een schouderklopje geeft of een warme omhelsing als je in een dipje zit...die is zeldzaam. Zo’n iemand koester je. En leeftijd, afkomst, rang of graad doen er niet toe! ’t Is de mens himself die belangrijk is...Voor zo’n vriend of vriendin ga je door ’t vuur, ga je tot het uiterste als je ze kan helpen. Voor zo’n engel doe je veel, héél veel...En heeft hij of zij pijn of smart, jubelt hij of zij van blijheid of giechelt hij of zij van plezier, dan lijdt of geniet je mee op die momenten...Want het raakt je hoe zij of hij zich voelt...Vrienden, vriendschap: een ruim begrip, een kostloos surplusje in ons leven en toch zo dikwijls in zijn essentie verstoord door onbegrip of misvatting...

19:21 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Relaties (2)

Tot voor enige tijd was hij slechts een collega zoals alle anderen: toffe kerel, gedienstig, alert, gedreven in zijn werk. Tot voor enige tijd waren de contacten zoals bij de meesten: ‘k luisterde als hij iets kwijt wilde, lachte om zijn grappen, discussieerde mee over van alles en nog wat, ervaarde hem als een vrij sociaal iemand die zich in alle omstandigheden feilloos aanpaste.Door één bepaald voorval veranderde de relatie: de oppervlakkige contacten werden intenser, de gesprekken intiemer, de band werd closer. Eénmaal in de week trekken we er samen op uit voor een paar uur ontspanning, een drankje en een babbel. En we praten over zoveel: onze echtgenotes, onze kinderen, ons verleden, onze plannen en het heden. We luisteren naar elkaars verhaal. We uiten onze mening, discussiëren met elkaar, over onze verschillende visies op bepaalde zaken en soms hebben we wat aan elkaars advies...Onze gezinnen zijn bevriend geraakt: onze kinderen spelen met elkaar, groeien samen op. De eerste genegenheid heeft plaats gemaakt voor een diepere vriendschap, een vriendschap die zich uit in een diepe waardering voor elkaar. Waar het kan bieden we elkaar ongedwongen hulp, alles is zo vanzelfsprekend geworden...Ondanks de goede relatie dringen we ons nooit aan elkaar op, laten we elkaar ieder z’n vrijheid. En wat niet kan of niet past wordt open en eerlijk gezegd.Door al die grote en kleine dingen ga je elkaar als mens anders bekijken, leer je mekaars goede en minder goede eigenschappen kennen en accepteren. Dat dergelijke gehechte band niet door iedere buitenstander wordt aanvaard, hebben we al meermaals daadwerklijk ondervonden...Jaloersheid is een wreed iets...Maar storen doen we er ons niet aan. Zeker als je weet dat de jaloerse wolven, diegenen zijn die eenzelfde vriendschap hadden kunnen ervaren, doch prefereerde om ze over boord te kiepen...

19:09 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Relaties (1)

…Hij heeft me gekwetst tot in het diepste van mijn hart, mijn vertrouwen geschonden, me gebruikt en misbruikt…en hij doet net of er niks aan de hand is. We waren collega’s, maar meer dan dat waren we (dacht ik) vrienden. Niks is blijkbaar minder waar…Ik ben er geweest voor alle kleine futtuliteiten: voor een blik op het net, voor het zenden van een persoonlijke fax, voor het zorgen voor veilig vervoer, voor het organiseren van eender wat kon hij rekenen op mijn hulp, voor het luisteren naar zijn noden, zijn problemen,’k heb voor hem op de bres gesprongen bij zijn overste(n) als het moest,’k heb voor hem mijn handen in het vuur gelegd, voor honderd en één kleine dingen kon hij op me rekenen….doch blijkbaar betekende dit allemaal niks. Blijkbaar moest dit zo lopen… ‘k Moet de tanden op mekaar klemmen om hem niet op de man af te vragen…Waarom???Hij doet gewoon of er niks aan de hand is, nooit iets is geweest…Ik ben slechts “die van den bureau” geworden. Hem stoort het niet, ik denk zelfs dat hij ’t niet beseft hoeveel pijn hij me heeft gedaan… Géén excuus, géén poging tot gesprek…niks! En ’t excuus dat zijn echtgenote stikjaloers en wantrouwig is…sorry…die vlieger gaat bij mij niet op! ‘k Heb niks misdaan, alleen maar te goeder trouw gehandeld. ‘k Heb steeds verondersteld dat zij wist, dat we vrienden waren in plaats van oppervlakkige collega’s…blijkbaar niet dus… Dat hij hiermee heibel en miserie op zijn hals heeft gehaald, da’s zijn zaak, daaraan heb ik géén schuld…Maar door dit alles blijf ik ermee zitten, met m’n ellendig gevoel, m’n gekwetst gevoel. En de pijn wordt elke dag groter als ik zijn onverschillige houding zie, zijn onpersoonlijke houding… Hoe kan een mens zo bestaan? Hoe kan iemand zo huichelachtig zijn? Hoe kan een mens zo gewetenloos, zo gevoelloos zijn?...En ik die dacht dat hij anders was…En ik die meende dat hij oprecht was…Stom, naïef kind dat ik was… Of niet soms?...

17:53 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Relaties

Je hebt vrienden, collega’s, kennissen, hartsvrienden, familie, ’n geliefde, ’n echtgenoot, kinderen…Allemaal mensen waarmee je een “relatie” hebt opgebouwd of opbouwt. Allemaal relaties die je na enige tijd zowel vreugde, warmte, euforie als pijn, smart en hartzeer bezorgen. Sommige van die relaties zijn gedoemd tot vergaan, andere blijven voor altijd bestaan… Enkele zal je altijd koesteren, een aantal zal je zelf afbouwen en laten uitdoven. En nogal wat van deze relaties worden door de andere teniet gedaan…Oorzaak of oorzaken van al deze evoluties zijn niet zomaar in een paar woorden geuit. Doch een paar ervan hebben je vertrouwen, je emotioneel gevoel zo diep geraakt dat je ze moét verwoorden, wil je de opbouwende fustratie kwijtgeraken…

17:50 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |