19-10-04

Verhaal

Een zonnige najaarse dag aan zee. ’t Strand verlaten, het grijze, koude water rustig kabbelend. Nu en dan het geschreeuw van meeuwen die, drijvend op de luchtstroom, cirkelend dalen tot op de golfbrekers...In de verte dobberen schepen en schuiten op ’t watervlak als onooglijk, kleine doppen...Alleen een rij moderne windenergiemolens verstoren het klassieke beeld van dit strand- en zeetafereel...Ineengedoken op een bank zit een meisje.Ze staart zonder te zien naar dit alles...Haar ijsblauwe ogen, verscholen achter donkere zonnebrilglazen, kunnen haar gemoedstoestand niet verraden...En toch...Haar houding vertelt de opmerkzame passant dat ze gespannen wacht...wacht op iets, op iemand...Zo nu en dan strijkt ze de striemen loszittend haar, die haar gelaat kriebelen, met een irriterend gebaar weg...Ze luistert naar het ruisen van de zee, het gekrijs van de vogels, de voorbijkomende en uitstervende stappen van de passanten...Ze schrikt op bij iedere schaduw die even over haar blijft hangen, iedere voetstap die tempo vermindert als hij nadert, iedere bruusk stoppende tred...De klok tikt langzaam verder, tergend traag...Zo nu en dan werpt ze een blik op haar polshorloge, kijkt even rond en zakt een beetje dieper onderuit op de bank...En dan...een stem, hij zegt aarzelend, vragend haar naam...Ze kijkt hem aan, weet zich géén raad met haar houding, haar gevoelens..Haar hart gaat razend tekeer...Spontaan biedt ze hem haar mond aan voor een aarzelende, verwelkomende kus...Het ijs is gebroken, ze neemt de zonnebril af, kijkt in de donkere ogen die haar opgelucht, doch onderzoekend monsteren, en ...ze glimlacht hem warm, als vanzelfsprekend toe...Ze grijpt haar tas, neemt de aangeboden arm aan en wandelt samen met hem babbelend en lachend, bekomend van de eerste emoties het strand op voor een lange wandeling...Een wandeling waarbij de vragen over haar lippen rollen...Vragen die hij geduldig, rustig beantwoordt...Zoals zij afwisselend luistert naar zijn verhaal, hem slechts onderbrekend om hier en daar een detail te vragen, een opmerking te maken, een bedenking te uiten, een advies te geven...En als ze de terugweg aanvatten, weten ze allebei onuitgesproken dat het klikt, dat de band van op afstand, die ze beiden menen te voelen, werkelijkheid is...Twee mensen die mekaar verstaan, die tijd hebben voor mekaars noden, mekaars verhaal...Twee mensen, twee verhalen...zo verschillend en toch...zo gelijkend...

19:51 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-10-04

If you were mine (vrije vertaling)

Ach mijn jongen, als ik jou had, dan was ik een prinses...En mijn lieverd, als ik jou had, dan had ik alles waar ik van droomde.....Zo voel ik me bij jou...Dus stuur me alsjeblief niet weg, er is nog zoveel dat ik je wil vertellen...En zoveel dat ik wil weten...Ach mijn jongen, als ik jou had, dan zou ik jouw lady zijn...En mijn lieverd, als ik jou had, dan zou ik voor je zorgen......En je glimlach zou niet overschaduwd worden...En je zou je écht goed voelen...En elkeen zou zich afvragen hoe dàt komt...Ach mijn jongen, als ik jou had, dan zou ‘k je nooit verlaten...En mijn lieverd, als ik jou had, je zou nimmer verdrietig zijn.....Je zou me nooit verlaten, want ik zou je liefhebben in de tijd die ons rest...Ik zou je gelukkig maken, mijn schat......Maar...Ik ben iemands vrouw, en jij bent iemands man....En harten maken soms de verkeerde keuzes...Maar liefde is iets dat zich niet laat bedwingen, en ondanks alle waarschuwingen, willen we niet luisteren...want eens verliezen we toch ons hart aan elkaar...Immers liefde overwint...

22:47 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Meisjesfantasie

Wat zou je doen als plots een lange, knappe kerel voor je zou staan met donkere ondoorgrondelijke ogen, die je indringend aankijken?...Wat zou je doen als er een gehandschoende hand, uitnodigend naar je wordt uitgestoken?...Wat zou je doen als je de geamuseerde glimlach zag op z’n gezicht bij je twijfelende houding, bij je drempelvrees om je ongeremd in het avontuur te storten?...Wat zou je doen als je hart, je verstand plots overheerst en je met een overmoedig gebaar in zou gaan op zijn aanbod?...Wat zou je van jezelf denken, mocht je ‘t bovendien leuk vinden om al je schuwte en angsten aan de kant te schuiven en ten volle te genieten van wat de man je aanbiedt?... Wat zou je van jezelf vinden, mocht je vaststellen dat je je plots weer happy voelt?...Wat zou je d’r van vinden, als de ontmoeting je je levenskracht weergeeft, als je weer zin krijgt om er tegen aan te gaan, als je opnieuw jezelf durft te zijn?......Je ziet je zelf al dartelen over landelijke wegen, je ziet jezelf al hollen door grasgroene velden en rollebollen door de weiden...Je hoort jezelf weer klaterend lachen, je hoort jezelf weer opgewekt praten....Je ravot als een jong veulen, spint opnieuw als een tevreden katje, bent weer net zo ondeugend als vroeger, héél in ’t begin...Voor de sleur je oud maakte, voor de kritiek je wil brak, voor je door de negering onverschillig werd, voor je erin ging berusten dat happiness voor jou niet was weggelegd...Dus neem je onverwachts de uitgestoken hand vast, spring je achterop en laat je, voor de tijd die je is gegund, alles voor wat het was...en geniet je alsof het de eerste of laatste keer is...

22:28 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Verwarring in flashback

’t Is 19u13. De theelichtjes en kaarsjes branden in de living. Celine Dione zorgt voor een sfeervolle achtergrond en ik, ik mijmer...’k Staar naar de cursor op het scherm en onherroepelijk dwalen mijn gedachten af...’k Voel me blue, ‘k voel me weemoedig...’k Sluit even m’n ogen en tracht je voor m’n geest te halen...Fantasie is iets prachtigs, niet? Zeker op momenten zoals deze, wanneer je het moet doen met een paar vage gegevens... En toch, toch is er iets dat me als een magneet aantrekt, iets dat me zegt, laat niet los...’k Adem zwaar, de storm steekt op in mijn hoofd, mijn hart...In flashback, zie ‘k weer de eerste woorden die ik kreeg, de eerste zwakke signalen die mijn intuïtie deed verscherpen, die me erop wezen dit wordt méér...En nu, nu je cyber-intiem met me bent geworden, nu kan ik niet meer helder denken, niet meer analyseren...En ‘k word bang, bang dat ik téveel verwacht, téveel hoop koester..bang dat mijn ongeduld zal beloond worden met een opdoffer...Ondertussen zingt Helmut Lotti...here comes another lonely night...en dat is een ongezouten waarheid...maar ah, hier heeft niemand een boodschap aan dus...just keep it quit, ok?Plots..een binnendeur slaat toe, mijn echtgenoot komt binnen in de living en vraagt nors: Mag die muziek uit? (Hij heeft het niet begrepen op mijn romantische buien...) Natuurlijk, schat. Je doet maar...De TV floept aan, het geluid keihard...En luttele minuten later galmt de voetbalreportage door de kamer...bye, bye sweet memorys...Back to the real world...Alhoewel...de cursor flikkert en zegt: you’ve got mail....

22:01 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Balans...

Woensdag12u50. Even na noentijd. Met wat zachte Jan Vayne-pianomuziek op de achtergrond probeer ik evenwicht te zoeken. Evenwicht tussen mijn gedachten, mijn verstand, mijn gevoelens. Evenwicht tussen wat ik had, wat ik heb, wat de toekomst biedt... Evenwicht tussen wat ik wil, waar ik naar tracht, wat dromen zullen blijven...En bij God, dit is verdomd moeilijk!‘k Heb de intense vriendschap, de genegenheid van m’n beste maatje. Een man die me verstaat, die naar me luistert, die op zijn manier voor me zorgt én bezorgd om me is. Een fijngevoelige kerel die me gaarne z’n liefde schenkt...maar...‘k Heb de routineuze relatie met m’n partner, gebasseerd op vertrouwen, verplichtingen en de fait-divers die in ’t plaatje passen...Er wordt voor ons gezorgd maar de balans tussen materiële- en mind-zorg is niet in evenwicht...Het vertrouwen is blindelings en soms verblind dit alle andere aspecten van ons samenleven...Liefde is zorgen voor elkaar geworden, bouwen op elkaar.... passie is vervlogen, gevoelsuitingen worden beperkt tot het minimum...Donderdag 18u16.‘k Heb de voorzichtig opgebouwde cyber-vriendschap met een onbekende. Een luisterend oor voor wat nobody interesseert, de gevoeligheid himself in het bewoorden van zijn eenzaamheid, het aftasten van mijn noden, mijn verlangens...Diegene die zorgt dat ik soms in mijn eentje zit te glimlachen bij het lezen van zijn schrijfselkes, die zorgt dat mijn keel wordt dicht geknepen als mijn ogen over de lieve woorden glijden die op het scherm verschijnen...De stranger die zorgt dat m’n hart een slagje overslaat en mijn ogen schitteren als de cursor flikkert en zegt: you’ve got mail...Eigenlijk zou ik bij het opmaken van de balans me happy moeten voelen en toch ben ‘k het niet...’k Voel eerder een weemoedig gevoel dat mijn hoofd vult, dat een beklemmende klauw rond m’n hart legt...’k Zit nu stil naar het geschrevene te staren, luisterend naar de zachte tedere klanken van de muziek...Zo nu en dan zweven mijn handen over ’t toetsenbord om er een paar woorden, een paar zinnen aan toe te voegen...Als ik alles bij mekaar zou zetten en een technische vergelijkingstabel zou maken, dan zou het totaal-concept de balans doen doorslaan naar negatief in plaats van positief....En toch....ben ik, gezien de omstandigheden, tevree met wat ik heb...Want een voortdurende evenwichtige balans zou de spanning in m’n leven wegnemen, zou me gaan vervelen, zou de sleur niet breken...Dus laat de balans zo nu en dan maar eens schommelen, zolang ze niet blijft hangen aan de negatieve kans, blijft het leefbaar, blijft het te doen....

21:56 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |