20-09-05

Vakantiedagboek

Eerste dag
Dit verlof is als een bloem met tien blaadjes: elke avond pluk ik een blaadje en laat ’t op de warme zuiderse bries meedrijven naar hem toe, vergezeld van een zoen... En als ’t hartje van de bloem zal overblijven, ga ik naar hem toe en breng hem m’n liefde die ik al die dagen voor hem heb gespaard. Dan kijk ik weer in z’n warme, zachte ogen, terwijl hij me in z’n armen sluit... Te quiero mi amor...
Hij verwachtte een blaadje maar ’t kwam niet... ’t Blaadje lag tussen haar leesboek waarmee ze indommelde... Heel de nacht lang, lag hij onrustig te wachten en bij ’t gloren van de dag, stuurt hij haar z’n smeekbede: M’n lieve schat, wil je iets voor me doen? Ik denk dat het beloofde bloemblaadje dat je beloofde, me iedere avond te plukken en toe te sturen ergens tussen je boek is blijven zitten... Sla het boek even open... en blaas het blaadje met de wind mee...Ja, nu heb ik het...Want ik bewaar alle blaadjes tot je terugkomt.. Dan kan ik ze weer bij ’t hartje voegen als je hier weer bij me bent...Ik kus je zacht, my love...
Tweede dag
Pfff...’t blaadje is weg... M’n kusje hangt er aan vast.. En als je d’r aanruikt snuif je m’n geur...
Derde dag
Ik heb zonet ’t volgende bloemblaadje laten wegzweven met een zoen op z’n tere bloemenhuid gedrukt... Met gesloten ogen ga je hem zeker proeven, zelfs voelen...
Vierde dag
Ik pluk een bloemblaadje van een bloempje dat treurt... En aangezien ’t aan kracht ontbreekt om te zweven, heb ik het aan een manestraaltje gegeven om het mee te nemen met het zilv’ren licht en bij jou in je handpalm te laten neer dwarrelen...
En hij blies met de wind de volgende woorden naar zijn meisje aan de overkant van het blauwe water: Ik weet waarom het rozenknopje treurig is. De blaadjes beginnen te minderen. Maar het hoeft niet te treuren, er is een jongen die er héél veel zorg zal voor dragen, Hij zal ze immers teruggeven en dan zal ’t rozenknopje niet meer treurig zijn. Maar terugstralen van geluk en blijdschap..
Vijfde dag
Het bloemenkroontje is half leeg geplukt...In gedachte begint het meisje aan de overkant van het water af te tellen en droomt ze van het weerzien... En in gedachte is ze reeds op terugweg...
Zesde dag
Deze avond zag ik een meeuw zweven boven het verlaten strand en ik gaf haar het volgende bloemblaadje mee... Ik heb haar op het hart gedrukt, het teder en voorzichtig te dragen, zodat je m’n kus kan proeven als het op je lippen neerdwarrelt, mi corazon...
Zevende dag
Zij zond géén woorden mee met het blaadje en hij liet haar met de wind weten: Het is een ritueel geworden.. elke avond lig ik te wachten op het bloemblaadje dat komt neergedwarreld, soms met een kus, dan met een geur en vanavond met een heerlijk teder nat snoetje, dat zich in m’n hals nestelt...
Achtste dag...
’t rozenknopje z’n hartje komt stilaan bloot. Ik liet ’n volgend blaadje met een innige zoen vertrekken... Nog 2 blaadjes en een hartje blijven achter in m’n handpalm...
Negende dag
Dit voorlaatste bloemblaadje vertelt je wat m’n mond noch m’n hart kan uitspreken: Al zou ik m’n liefde voor jou duizend namen geven, niet één zou je kunnen vertellen wat ik écht voor je voel...
Tiende dag
Dit is de laatste nacht in een vreemd land ver van hem... De laatste nacht dat ik tevergeefs droom van hem... De laatste nacht dat ik hopeloos draai en keer tot de slaap me eindelijk te pakken heeft... Dus laat ik ’t laatste bloemblaadje los, als voorbode van m’n terugkeer en laat ’t naar je toezweven met een tedere kus...
En de wachtende jongen in het verre land fluistert haar toe: Met tranen in de ogen heb ik ’t laatste bloemblaadje goed ontvangen... je zal zien dat ik ze alle tien goed heb gekoesterd...
En bij ’t ochtendgloren van de dag, stuurt ze met het razen van de branding een boodschap mee naar hem:Er gebeurt iets raar. Het hartje dat 10 dagen werd beschermd door ’t bloemkelkje voelt de zonnestralen, De meeldraadjes richten zich op en vragen om meer.. Om warmte, om streling en liefde... En ik moet ’t hartje sussen en vragen om geduld...Ik heb ’t gezegd dat alles vol ongeduld op haar wacht, dat ’t slechts een kwestie van tijd is, alvorens ’t zich kan laven aan al ’t goede...Dus hou je armen wijdopen voor ’t hartje van m’n bloem...
En de wachtende jongen geeft z’n antwoord mee met het eerste zonnestraaltje dat z’n huid aanraakt: Ik heb alle rozenblaadjes bewaard die je me toezond...ver van mij... Maar als je thuiskomt, zal je beseffen hoe dicht ik bij jou was, Je hebt nooit ver weggeweest..Het enige dat ik je vraag, neem het hartje mee op zijn terugtocht, want dan is alles pas compleet ...
En toen het hartje thuiskwam, werd het vol liefde omringd door de 10 bloemblaadjes die geduldig lagen te wachten, in de zorgzame handpalm van de jongen die op z’n meisje wachtte... En bij de eerste kus bracht hun liefde de bloem weer tot leven... En de blaadjes plooiden zich opnieuw beschermend rond het hartje... En de liefde werd weer één geheel... En zij begreep dat niks hen écht kon scheiden.. Hij wist dat ze er altijd voor hem zou zijn...

21:38 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Vakantieverhaal

Hemels blauwe lucht, roerloos wateroppervlak van de pool... Geopende terrasdeuren...Ontwakende gasten... Drupsgewijs komen ze binnensijpelen in de breakfast-room... Tafeltjes van twee, sommigen van vier, hier en daar een familie, een groep... Samen ontbijten, de mooiste moment van de dag... zou ’t moeten zijn...Twee halfwakkere kids voor je neus... wat aansporing nodig tot eten, schrale conversatie doch beter dan niks... Na enige tijd, tafel van vier, enkel nog bezet met twee... Hij in gedachten verzonken, zij wanhopig pogend tot een minimum aan gesprek, doch... tevergeefs. De enige reactie die ze hoort is wat onverstaanbaar gemompel en bij aandringen, een geïrriteerd gegrauw dus... haakt ze af en bergt zichzelf op in een omhulsel van zwijgzaamheid, gebogen over haar tas koffie, haar troost, haar laatste toeverlaat... Ze droomt weg en denkt aan de woorden die ze laatst las van haar verre vriend, denkt aan ’t komende gesprek met haar geliefde op afstand en klamt zich vast aan de gedachte, de uitdrukkelijke warmte in z’n stem...Hij verlaat de tafel en gaat naar de kamer. Zij plichtsgetrouw, gaat ’t dorp in om de krant met ’t nieuws van thuisfront te halen. Onderweg hoort ze de warme babbelende vriend, lucht ze haar hart over de kleine details die haar gevoel overschaduwen, hunkert ze naar wat aandacht... En met gesloten ogen, luister ze naar de stem die haar zo lief is en haalt ze ’t dierbare gezicht zich voor de ogen en...bijna...kan ze ’t aanraken...tut,tut,tut... verbinding verbroken...terug in the real world...haastig verder...terug naar ’t vermeende paradijs...

21:34 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Back again...

Eindelijk! Weer een avond tijd om de opgekropte en opgehoopte gedachten, de hersenspinsels, de gedachtenkronkels die ergens opgeslagen zitten in een mapje op m'n Pc, toe te vertrouwen aan m'n blogs. Sommige verhalen tokkel ik hier neer, anderen schuif ik door voor...ach je weet wel... Als jij die hier om 't hoekje komt loeren interesse hebt, snuffel je wel verder naar dat andere blogje... Schuif onderuit, laat de cursor zoeken en geniet... Sweet dreams reader...

21:28 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |