05-12-05

opnieuw gekwetst...

’t Is weer zover... Ik doe weer eens m’n zin, wil gewoon mezelf zijn, iets doen wat ik leuk vind en... ’t Is weer prijs... Harde, kwetsende woorden...onbegrip... niet vatbaar voor realiteit... chanterend gezeur...kinderlijk gejank... Om dood te vallen! Mannen ! Allemaal dezelfde als puntje bij paaltje komt ! Zij weten wat goed voor je is, waar de grens ligt van het toelaatbare...waar jij de grens legt voor jezelf... wat je mag en wat niet kan... Godver....! Wanneer gaat men mij eens nemen zoals ik ben ? Wanneer gaat men mij eens au serieux nemen ? Wanneer gaat men mij eens écht kennen zoals ik ben ? Niet het idee-fix waar men zich blind op staart ?... Kotsmisselijk word je ervan! Maar goed, als ’t zo moet zijn, so be it! Ik laat me niet ringeloren noch chanteren met gevoelens. Ik wil respect en waardering voor wie en wat ik ben en niet voor wat men zou willen dat ik ben... Alleen... doet het verdomd veel pijn...Pijn te moeten ervaren dat mensen niet zijn wat ze je willen laten geloven... Dat mensen hypocriet, kortzichtig en belachelijk stompzinnig zijn... Op momenten als dit haat ik de wereld, hoef ik niémand meer in m’n buurt... Wou ik dat ik oppervlakkig van aard was en alles van me af kon schudden... Helaas... Ik ben dit niet... Dus wroet ik deze opdoffer weer tergend langzaam te boven, doch met een pak littekens op m’n hart en ziel... Mensen... vreselijke wezens...soms...erger dan beesten... Mensen...onmenselijke creaturen die zeggen en doen zonder nadenken... Mensen die anderen vermorzelen zonder ’t écht te beseffen...


19:43 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |