23-01-06

Stranger...

 

Achttien maanden geleden zag ik diegene, die mij via cyberspace als een vriendin was gaan beschouwen en vice versa. Achttien maanden geleden dacht ik een echte vriend te hebben gevonden... Achttien maanden geleden deed hij me geloven, dat ik dé persoon  bij uitstek was bij wie hij z’n hart kon luchten, over de intiemste dingen kon praten ...dingen die hij tegen niemand kwijt kon...En ik, dom wicht...ik geloofde ’t allemaal...Ik slikte de hele santaboetiek als peperkoek... ’t Ging erin als zoete pap... Stel je voor, een jongeman die echt belangstelling had voor de roersels en schrijfsels van een ouder wordende vrouw! Helaas... Door de lange nutteloze silence-periodes, tussen de levensspotjes door die hij me mailde, begon ik te vatten dat er iets niet klopte... Iemand die ik als vriend of vriendin zou beschouwen, die ik echt een warm hart zou toe vertrouwen...die zou ik géén achttien maanden kunnen missen. Die had ik allang op een leuke of onverwachtse manier eens bezocht, een brief gestuurd, een kaartje gestuurd of eender wat... Niks van dit alles gebeurde... Ondertussen praatte ik hierover met een andere vriend, iemand die wél om me gaf, die wel in mij als mens is geïnteresseerd... En ik moest vaststellen dat “stranger”, een échte stranger is en dat mijn vriend, een “ware” vriend is... Nu achttien maanden later komt “stranger” weer boven water en alsof er niks aan de hand is vraagt hij “een teken van leven”! Zonder erbij stil te staan of ik nog wel lééf... Want zeg nu zelf in achttien maanden tijd kan er véél gebeuren! ...Ik heb een uur lang naar ’t berichtje zitten staren, en in slow motion alles zien passeren wat ik gedurende die achttien maanden heb beleefd met m’n gezin, met m’n vriend, met m’n familie.... in m’n eigen leefwereld... En ik dacht: was dat dan allemaal zo onbeduidend voor die “echte” vriend? Waarom heeft m’n ware vriend hier dan wel belangstelling voor gehad? Wie was er rond mij letterlijk en figuurlijk bij al de ups en downs?....Was dat die stranger? Of was dat die goeie, trouwe, ware vriend?... Wie stond er altijd voor me klaar? Wie was al gelukkig als hij me kon doen lachen, kon luisteren naar m’n geratel of gewoon stil naast me kon zitten, genietend van eender wat, al was ’t maar een tas koffie? Was dat die stranger-vriend?...Of was het die échte, ware vriend ?... Ik heb voorwaar niet lang getwijfeld om dit verhaal aan m’n blogje toe te voegen..  Ik vind dat heel cyberspace en daarbuiten mag weten en mee mag concluderen, wat nu échte vriendschap is... Ik vind dat velen hieruit iets kunnen leren, besluiten trekken....Want...nep-vrienden en fake-maatjes zijn er al genoeg in deze wereld. Maar échte vrienden, ware kameraden...die zijn verdomd een zeldzaamheid geworden!

19:35 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.