07-02-06

Zij dacht...

Zij dacht: ik heb een vriendin ! Een lieve flinke jongedame die écht met mij begaan is...Zo iemand die ik koester, aan wie ik m’n diepste gevoelens kwijt kan... ‘k Luister soms ademloos naar haar relaas van één of andere gebeurtenis... Ze maakt me aan ’t lachen op de momenten dat ik de wolken boven m’n hoofd voel samenpakken... Ik trek me op aan haar jeugd, aan haar pit, aan haar unieke persoonlijkheid... En soms, als zij ’t even niet goed ziet zitten, probeer ik haar toeverlaat te zijn, haar troost... Blijkbaar dacht zij voor de zoveelste keer in haar leven...verkeerd. Onbewust deed ze ’t meisje pijn, onbewust zorgde ze voor frustratie, voor ontgoocheling...voor een niet begrepen gevoel... Onbewust verloor ze de vriendschap die zij meende te krijgen, waren de gebaren die zij naar haar vriendin maakte, niet zo begrepen... verkeerd overgekomen... Dus staart ze nu naar de brokstukken die aan haar voeten liggen... En al haar goede bedoelingen ten spijt, al haar verwoede pogingen om nog iets te redden, lijken verloren... De emmer is overgelopen, het gevolg is nefast... Ze kijkt gedachtenloos in de spiegel en vraagt zichzelf: mens, wat doe je toch?... wat doe jij hier nog?... Snap je dan niet dat de wereld jouw soort niet nodig heeft? Dat je haat en woede doet kiemen, in plaats van liefde en genegenheid....? Zij is moedeloos, ten einde raad... weet niet meer wat gedaan... En de hoop op zon en warmte verdwijnen uit de gezichteinder... En de koude adem van minachting en negering bevriest in haar gezicht.... Was dit hetgene waarvoor ze alles over had? Was dit de parel die ze zo koesterde? Is dit zoveel pijn waard?... Ze weet het niet... En goeie raad biedt zich niet aan... Dus berust ze er maar in: vriendschap en warmte is aan haar niet besteed...

15:58 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.