27-03-07

3 maanden later...

Onderzoeken, ziekenhuisopnames en behandelingen later, zit ik opnieuw voor m'n scherm. 't Is nog vroeg in de ochtend. Als ik door het grote schuifraam kijk zie ik het fijnbedauwde gras, het prille ontluikende groen, de vroege voorjaarsbloemen die voor de kleurige onderbreking zorgen... 't Wordt vast een mooie dag... daar buiten... Ik koester de hoop dat ook voor mij vandaag, een keerpunt wordt in m'n situatie. 'k Ben opgestaan, zoals zo dikwijls de laatste weken, met de moed van een leeuwin om vandaag al het geplande te kunnen uitvoeren. De eerste voorzichtige stappen als ik m'n bed uit kwam waren pijnloos, zoals wel meer de laatste tijd. M'n hart maakt dan een vreugdesprongetje en ik probeer m'n kwikke pas van weleer terug te vinden... Ik probeer bewust "normaal" te doen, doch in m'n achterhoofd lispelt er gedurig een stemmetje "pas op, pas op..." En op die gemene plaats in m'n rug zit een duiveltje me te sarren: zo nu en dan knijpt hij me onverwachts, doet hij me naar adem snakken... Soms zo erg dat ik er even moet bij gaan zitten. "Pilletje, pilletje..." roept hij dan gemelijk. Je slikt dan die verdomde pil en inderdaad na een half uurtje ben je weer wat bekomen, probeer je weer energie op te bouwen tot de volgende aanval. De dokters doen hun best hoor, valt niks van te zeggen. En ik worstel tegen de opkomende depressie en pomp mezelf moed in dat het 'beter is, beter nog wordt'... Maar in m'n onderbewustzijn weet ik wel beter... Ik zit nu een twintig minuten stil en ik voel reeds de onnatuurlijke ongevoeligheid opkomen in m'n rechterbeen. Ik voel het 'harnas' in m'n rug aanspannen. 't Wordt tijd dat ik even opsta, even rondloop... De woede die ik voelde, drie maanden terug toen m'n ellende onmenselijk was, is deels weggezakt. De woede is geweken voor een dwangmatige vorm van aanvaarding. Enkel bij hevige pijn vloek ik nog als een ketter en vloeien er tranen van frustratie... Ik vrees dat ik inderdaad 't keerpunt in m'n leven heb bereikt... Aangenaam, spetterend, zinvol kan je het niet noemen... Ik was vroeger baas in en over eigen lijf en geest. Nu is de pijn heerser over dit alles... Drie maanden zit ik hier, niet ziek en toch weer niet echt gezond. Drie maanden teveel... Ik heb de laatste dagen m'n beslissing genomen. Ik kan dit niet langer aan, dit afgestompt zitten tussen vier muren, dit geminimaliseerd sociaal contact... Eender wat de dokters zeggen, ik ga weer aan de slag. Inleveren moet ik toch doen, overschot aan energie zal ik niet meer opbouwen. Maar wat me rest aan energie wil ik nuttig besteden, gewaardeerd gebruiken... En dat kan niet beter dan buitenshuis, in m'n job. Al de rest krijgt z'n beloop wel, ik heb alle dagen de pijn moeten nemen zoals ze komt, dan kan ik dat met de rest ook... Ik hoor buiten een grasmaaier draaien en zonder te gaan zien weet ik dat het één van de'onzen' is die aan het werk zijn in het naburig openbaar parkje... Hoe graag had ik even gepraat, even gedag gezegd... Maar de twijfel of er begrip zal zijn voor je toestand houd me tegen... Dus blijf ik binnen en tel de dagen af op m'n vingers tot ik weer aan de slag ga...

j0289614

 

10:44 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.