26-10-07

Muisjes...


Maandagavond. Ik had vandaag vrijaf en ben er ingevlogen om eens wat huishoudkarweien te klaren. Glasgordijnen wassen, sanitair poetsen en onze zoon z'n kamer en annex hobbykamer eens bekijken, want soms is het daar een echt rotzooitje... Nobody is perfect, dus hier en daar vond ik een paar akkefietjes die beter konden of opruiming verdienden. Na het avondeten startte ik met de wekelijkse was: sorteren, eerste lading in machine stoppen... En plots staat mijn zoon in de deuropening met een verdachte uitdrukking op z'n gezicht, handen op z'n rug. M'n eerste reactie: wat heb je nu weer uitgehaald? Niks mama, nee echt niks. Tim, ik zie het gewoon, er is iéts! Plots komen z'n handen te voorschijn...Mama, dit is Japie  en dit is Muizeke... Ik kijk verbouwereerd naar hem, snap het niet... Dan realiseer ik mij dat die handen-kommetjes léven! Ik kom dichter, kijk beter... Dorie! Een paar muizen, in ons huis! Vanwaar haal je die ?! ...Beteuterd zegt hij: heb ze al dik drie maanden, boven in een doos, op m'n kamer... Ik krijg bijna een beroerte! Maar kind toch, van wie, hoe hou je ze in leven...enz. De vragen stromen er bij mij uit... Maar uiteindelijk zwicht m'n hart en liefde voor m'n kind...hij mag z'n muisjes houden, op voorwaarde dat de diertjes binnen m'n oogbereik in een veilige kooi zitten. Grote opluchting bij m'n ventje, natùùrlijk komen ze in een kooi én beneden! Ik beloof hem om morgen het nodige materiaal te halen. Ik sta vertederd te kijken hoe hij de piepkleine diertjes streelt over hun fluwelen vachtje... De beverige lijfjes en de nieuwsgierig snuffelende neusjes op z'n hand wekken bij mij meer dan gewone aandacht... Ik raak erop gefixeerd, waag het om ze zelf even te strelen... Het zijn niet zo maar ordinaire muizen, het zijn m'n zoon zijn muisjes, zijn troetelbeestjes... Hij praat tegen ze, zegt ze slaapwel, groet ze 's morgens... Hij ziet ze even graag als...zijn poezen...! Hemel ja, hoe houden we dàt onder controle ?! Geen probleem zegt zoonlief, als hij de katten al meer dan 3 maanden alleen onder controle houdt, waarom zouden we dat met ons drietjes niet kunnen?... En jahoor, de poezen kennen hun grenzen. Het blijft bij een voorzichtige poging om de kooi te besnuffelen en een statige wacht-af-houding bij het tafeltje waar het muisjesverblijf staat maar meer niet...oef... Ze zijn nu vijf dagen in ons huis, dé muisjes. En ik betrap mezelf erop als ik thuiskom van m'n werk dat ik eerst naar 't kooitje ga kijken... Zouden die kleine snuffelknagertjes m'n hart al onbewust hebben ingepalmd?...

muis

20:32 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.