21-06-08

Leven

Over een paar maanden wordt ze vijftig. Halfweg, zou de volksmond zeggen. Nochtans heeft ze de laatste jaren het gevoel dat ze niet leeft... Alle dromen die ze koesterde, over dingen die ze nog wou doen voor ze écht oud werd, al die dingen ontsnappen haar, krijgen geen kans om uit te komen. Wat fysische problemen zorgen ervoor dat ook haar emontioneel leven een bende wordt en ze stompt af... Het echte vrouw-vrouw-gevoel is stilaan verdwenen... Enkel het uitwerken gaan geeft haar nog een vleugje goed gevoel. Daar wordt ze immers nog gerespecteerd, krijgt ze waardering.Thuis rest er haar de niet-begrijpende blikken van haar ouderwordende man, die al genoeg heeft met zijn eigen zorgen, een puberende zoon die ma wel wil begrijpen, maar in feite jong en onbezorgd nog even van z'n jonge leven moet genieten, in plaats van nu reeds met een oude ziel te leven, een dochter (weliswaar reeds uit huis) met genoeg problemen om haar moeder, slapeloze nachten te bezorgen, een oude, hulpbehoevende, inwonende schoonmoeder die denkt dat ze de grootste sukkelaar ter wereld is(alhoewel ze wordt behandeld als een moeder-koningin-op-rust) en enkel bezorgd is om zichzelf en zodus leeft in de smalle visuele tunnel van haar leven zonder zich vragen te stellen over wat er om haar heen gebeurt, nog enkele oneffenheden op haar weg die niet kunnen worden glad gestreken, zodat er geen plaats meer rest in haar dagboek voor wat warmte, wat opgewektheid of een glimlach... Vroeger was ze een zelfzekere, energieke, bruisende vrouw. Maar de fysische problemen gaven een stevige knauw in haar voor zichzelf uitgestippeld pad en wat er overblijft is slechts een schaduw van weleer... Ze is slechts nog een verbitterde, kankerende kopie van zichzelf die voort strompelt op een pad dat geen gelijkenis vertoont met wat ze zich had voorgesteld... Haar leven heeft door allerlei oorzaken een stevige wending genomen... Geen gezellig-thuis-avondje meer, geen zondags-uitje meer, een zo-maar-tussendoor-etentje is er niet meer bij, een onverwachts of zelfs gepland weekendje weg met man en kind kan niet meer, een dagje onbezorgd shoppen met eender wie is uit den boze, zelfs de sporadische bezoekjes bij haar eigen familie zijn er niet meer bij... Altijd maar jagen, steeds omkijken naar de klok, altijd maar aan alles en iedereen denken uitgezonderd zichzelf, altijd maar plannen, plannen en herplannen... Geen mens die ziet dat er wat met haar schort. Geen mens die zich afvraagt of er iets scheelt... Alleen beseft zij, dat dit niet is wat ze heeft gewild... 't Ergste is dat ze weet dat dit alleen maar erger wordt, dat niks meer terugkeert, dat niks wordt, zoals ze 't zich heeft voorgesteld. En ze hoopt dat de volksmond ongelijk heeft, dat ze reeds ver over halfweg is, want dit is niet het leven dat ze nog lang wenst te leven...

j0431001

16:50 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |