13-01-09

Pijn

Het is een grauwe, grijze, trieste dag... Zo eentje waarbij je geen zin hebt om op te staan, geen zin hebt om iets te ondernemen.... Je gaat er gewoon bij zitten... Je staart naar dit in-droevig tafereel en je denkt en piekert over honderd en één dingen... De kloppende pijn in je hoofd en hart wordt er niet beter door... Je vraagt je af wat voor zin alles nog heeft.... Je leven... Je werk... Je vrienden... Je familiebanden.... Je twijfelt aan alles en nog wat... Aan jezelf...Je vrienden.... Je familie.... Je doen en laten.... Je wou dat het anders was, maar helaas... Je wou dat je weer kon geloven in alles waarin je geloofde... Je wou dat je weer kon vertrouwen op alles en iedereen die je vertrouwde... Je wou gewoon... dat het weer was zoals vóór de pijn... Je wil dat de pijn verdwijnt, je loslaat... Je wil weer zijn zoals je was vóór de pijn... Je hebt zo'n nood aan warmte, aan begrip, aan alles wat er was vóór de pijn... Helaas... De pijn, een ellendig naar beest, heeft zich genesteld in je geest, je hart, je hoofd... En ongenadig wroet hij zich een weg naar je laatste weerstand... traag, héél langzaam... om je dan onmeedogeloos af te maken... Op dat moment stopt alles....ook de pijn...

j0395947

12:52 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.