15-01-09

Gevoel zonder inhoud...

Door een grijs en somber wolkendek breekt de zon zo nu en dan eens door. Flarden helder licht geven dan even wat kleur en uitstraling aan dit januari-landschap... Het grasveld achter 't huis ligt er geel en vaalgroen bij... Triestig... Net of het ook geen zin heeft om te groeien... De hagen en hekken staan er kaal en bibberend bij... Hier en daar springt er een eenzame vogel van tak tot tak, uitkijkend naar iets eetbaars... De stilte heeft iets beklemmends, iets voelbaar pijnlijk... iets onheilspellend... Terwijl de woorden en zinnen uit m'n vingers vloeien en vorm geven aan een tekst op het oplichtend scherm, hoor ik op de achtergrond melancholische muziek... Tonen en klanken die beter dan welk woord ook, expressie geven aan m'n gemoed... Ik heb vannacht voor de eerste keer in lange tijd doorgeslapen. Werd wel wakker met hoofdpijn, maar ach dat ben ik gewoon... Voel me rustiger, kalmer, meer gelaten dan voorheen... De pillen doen dus hun werk...

'k Heb zelfs de moed gevonden om me te douchen en fatsoenlijk te kleden, iets waar ik de voorbije dagen 't nut niet meer van inzag...

De leegte vanbinnen is echter gebleven... Ik zoek verstrooiing in kleine dingen, maar onbewust dwalen m'n gedachten af... Ik màg gewoon niét nadenken, want peinzen of piekeren staat gelijk aan schreien! Dus plooi ik was, doe ik de strijk, probeer wat administratie te verrichten... Maak ik voor mezelf een lijstje van "nog te doen", zodat de doemgedachten en dooie momenten waarin het naargeestig monster dat me ondermijnt, zo min mogelijk vrij spel heeft...

En toch ontbreekt me de energie van voorheen... Ik ben niet meer dezelfde, niet meer spontaan "myself"... Ik ben mijn vitaliteit - voor zover een 50-jarige die nog heeft - kwijt... Ik heb een uitgehold gevoel, een "laat maar begaan" gevoel... M'n weerstand is gebroken... Waar ik leefde, word ik thans geleefd... Waar ik voelde ben ik op sterven na dood...

Hoe ik dit ooit weer allemaal op de rails krijg?... Ik weet het niet... Of ik nog ooit  "a good feeling" krijg?... Ik weet het niet... Of m'n radeloosheid nog ooit vastberadenheid wordt... Ik weet het niet... Ik weet het écht niet meer...

inzinking

11:28 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-01-09

Pijn

Het is een grauwe, grijze, trieste dag... Zo eentje waarbij je geen zin hebt om op te staan, geen zin hebt om iets te ondernemen.... Je gaat er gewoon bij zitten... Je staart naar dit in-droevig tafereel en je denkt en piekert over honderd en één dingen... De kloppende pijn in je hoofd en hart wordt er niet beter door... Je vraagt je af wat voor zin alles nog heeft.... Je leven... Je werk... Je vrienden... Je familiebanden.... Je twijfelt aan alles en nog wat... Aan jezelf...Je vrienden.... Je familie.... Je doen en laten.... Je wou dat het anders was, maar helaas... Je wou dat je weer kon geloven in alles waarin je geloofde... Je wou dat je weer kon vertrouwen op alles en iedereen die je vertrouwde... Je wou gewoon... dat het weer was zoals vóór de pijn... Je wil dat de pijn verdwijnt, je loslaat... Je wil weer zijn zoals je was vóór de pijn... Je hebt zo'n nood aan warmte, aan begrip, aan alles wat er was vóór de pijn... Helaas... De pijn, een ellendig naar beest, heeft zich genesteld in je geest, je hart, je hoofd... En ongenadig wroet hij zich een weg naar je laatste weerstand... traag, héél langzaam... om je dan onmeedogeloos af te maken... Op dat moment stopt alles....ook de pijn...

j0395947

12:52 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-01-09

Donkere kwade tijden

Ik ben out. Knock-out, burn out, total loss of hoe je 't ook wil noemen. Ik zit sinds vorige week thuis met "ziekteverlof" alhoewel ik mij fysiek niet ziek voel, doch enkel moreel uitgeput. Hoe geraak je zover? Hoe bereik je de deadline van je kunnen? Eigenlijk moeilijk uit te leggen... Het hele jaar door beproevingen en beproevingetjes opgebouwd, altijd maar tegenop gebokst, altijd maar gedacht van "ik kom er wel door heen", en dan plots die spreekwoordelijke druppel die de emmer doet overlopen en... lap... je hebt het zitten. De sluizen gaan open, de waterlanders vloeien zonder ophouden, ieder woord, iedere daad is er één teveel... Je verdraagt niks, je bent overgevoelig, de wereld wordt een schouwspel van zwart-wit en niks heeft nog zin. Je kruipt in bed, probeert te slapen-wat je uiteindelijk doet van uitputting door al je geschrei-maar na een hazenslaap val je terug met beide voeten in de realiteit... Je voelt je in de steek gelaten, verstoken van iedere vorm van vriendschap, warmte, genegenheid... Slechts een paar mensen rondom jou, waaronder je trouwe begripvolle echtgenoot, je zoon en een handjevol échte vrienden/vriendinnen, proberen er je weer bovenop te helpen... Maar 't lukt niet, dus de dokter wordt erbij gehaald, alvorens het te erg wordt en met de nodige pillen bouw je stilaan een "afweermuur" rondom jezelf. 't Huilen mindert, de slaap wordt iets beter- je slaapt toch 2 à 3 uur door- maar het doffe gevoel blijft...

Je ziet de zon fel schijnen op het winters landschap, maar je voelt de stralen niet. De haard brandt maar je ziet de vlammen zonder de warmte te voelen. Je leest de letters in je boek, als tijdverdrijf, zonder de woorden te begrijpen, laat staan de zinnen of de inhoud van 't verhaal... Je schakelt voor je gezinsleven op automatische piloot, doet wat je moet doen, maar da's ook al...

Dus kruip je maar weer in bed, neemt nog een tablet, wacht bang af op de kunstmatige slaap die je wegbrengt naar angstige dromen, echte nachtmerries... Tot je weer ontwaakt op de bodem van deze bodemloze put waaruit je niet lijkt te komen... En de doffe pijn in je hart en hoofd blijft...

Je vraagt je af: hoe ben ik hierin verzeild geraakt? Hoe is 't zover kunnen komen? Maar geen antwoord wordt je gegeven of lijkt afdoende. Je piekert en denkt, maakt conclusies, probeert voornemens te maken... Doch krachtloos als jij je voelt, komt hier niks van terecht.

En je sluit de ogen en tegen wil en dank in, voel je de tranen prikken en vloeien, zonder ommenduur nog echt te weten waarom... Je weet alleen dat dit niet verder kan, dit leven... Je weet alleen dat je hieruit moet geraken, je weet alleen niet hoe... En alle goede raad en advies ten spijt, glij je verder af, de dieperik in...

j0431001

16:12 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |