11-04-09

Dromen

't Was op een zalig warme lenteavond dat ze elkaar vonden: hij knap, ongeknutseld charmant en zij een doodgewone stadsmus, een beetje grauw, een beetje grijs... Hij sprak van vele alledaagse dingen die hem interesseerden, zij dronk z'n woorden en vergat voor even haar sleurig bestaan, altijd even triest, altijd even benauwd... Hij bleef bij haar en vertelde over wat hij zou willen, wat zou kunnen zijn en zij dacht aan hetzelfde... Twee kinderen van de lentewind, twee doodgewone mensen... Wat voor hem banaal was, klonk voor haar als een fantastisch verhaal... Wat voor hem mogelijk leek, was voor haar ondenkbaar... En toch... twee kinderen in het avondlicht, als vuurvliegjes in het maanlicht..., als dartelende nachtvlinders...

En al gauw droogde zijn charme het traanvocht op haar wangen, fleurde ze op en toverde hij warempel iets als een glimlach rond haar mond... Ze liet zich spontaan de nacht in leiden aan z'n hand en gaf ook haar verhalen prijs... Twee kinderen elk gedreven door hun eigen vuur... En als vanzelf werden alle dingetjes die voorheen onbeduidend waren, belangrijk en interessant. Ze verloste haar hart van alle pijnen, legde deze in z'n hand... Z'n hand die haar teder zalfde, die haar ontspande... Twee kinderen vol van elkaar, vol van zichzelf... elkaars dromen koesterend, elkaar kracht gevend om verder te gaan... Maar het ochtendgloren brak aan, de nacht trok weg en bij de eerste zonnestralen werd hij een doodgewone jongeling, beetje knap en zij werd weer een simpele vrouw, nog altijd even grauw en grijs... En elk ging weer z'n weg die voor hen door anderen was vastgelegd, elk worstelde zich weer door de uren en dagen tot aan de volgende volle maan... Twee "volle maan" kinderen op weg, op zoek naar de vervulling van hun dromen...

 

volle_maan

 

 

 

 

 

 

19:11 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-04-09

Een nieuwe start

Eén april... Een echte lenteavond die neerstrijkt over de tuin en de omgeving. De ondergaande zon kan enkele enthousiaste fluiters in de haag niet doen stoppen. Ze kwelen er op los tot de laatste zonnestraal... Ik voel me zoals dit lentetafereel... Opgewekt, bruisend... Het uitzinnige van de zomer is er nog lang niet, maar de donkerste momenten beginnen te vervagen.Vandaag was gewoon zalig lente... De zon in je gezicht, de lentebries in je haar... Een lichtere trui aan en voor 't eerst denken aan ... ach ja,aan wat ?... Wat er ligt in het verschiet ? Aan de komende dagen, de volgende maanden ?... Aan wat voorbij is ? Aan de gruwel en de angst ? Aan het trieste en wanhopige?... Je voelt je enigszins verward... Je weet nog niet goed of je wereld nu weer op z'n pootjes valt... Of de stress en spanning van de voorbije maanden echt definitief achter de rug zijn... Of je nu eindelijk het klavertje vier hebt gevonden... Maar je hoopt het... Je hoopt het uit de grond van je hart... Want méér dan wat je de laatste maanden moest verteren kan je niet meer aan. Je hebt je limiet bereikt... Je wil weer tuimelen en buitelen als een energievol wezen... Je wil weer jezelf zijn. Je wil weer vertrouwen opbouwen in al diegenen en al dat wat je vertrouwen verloor... Je wil weer leven zoals voorheen... Met de nodige ups en downs zoals iedere mens ze kent, maar niet meer met je neus over de afgrond. Het enige wat je niet terugwilt zijn die 18 kg die je sinds begin 2009 verloor. Die mogen wegblijven... Maar dat is dan ook het enige...

 

lente1_1

 

20:08 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |