25-07-09

Ronda

Eeuwenoud dorp, tegen de rotsen geplakt, gescheiden door een miljoenen jaren oude kloof van de explosieve en nieuwe woonwijken. Patio's met veelkleurige bloeiende hanging-baskets, tegen witgekalkte muren, netjes en verzorgd. Smalle steegjes die de geschiedenis hebben doorstaan, waarvan de gevels elk hun verhaal vertellen, een onuitgesproken verleden tot leven brengen... Vele bouwstijlen doen dit dorp erkennen dat het rijke maar ook onrustige en arme periodes heeft gekend... Doch telkens weer heeft het dit overleefd... De Moorse slanke minaret en de kleurrijke balkonnetjes en bogen, spreken tot de verbeelding van iedereen... Onder de palmen, in de vele, goed geïrrigeerde parken, vind je verpozing alvorens je tocht verder te zetten en de verstommende pracht van dit witte dorp te ontdekken... En terwijl je ongewild indoezelt door de alles verzengende hitte, dagdroom je van emirs en sultans, van vrouwen in flinterige sargon, gemaakt van ragfijne stoffen, van geurig baden in de hamam, ronddwalen in prachtige paleizen langs verfrissende, sierlijke fonteinen, genieten van vruchtensorbets en andere koele lekkernijen en.... "Even drinken?" Een ijsgekoelde softdrink wordt je toegestoken....Mmmm...niet hetzelfde, maar toch heerlijk !

Ronda

17:11 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Zomeravond

Er streelt een zachte wind door je losse haren... Het ruizen van de zee is héél nabij... Op het strand staat een eenvoudige strandjuttershut, gemaakt van bamboe, opgesmukt met oranje-roze organzagordijnen. De canvasstoelen aan de eenvoudige, ruwe tafels wenken uitnodigend, maar 't zijn de intieme oranje lichtjes in de glazen stulpen, die her en der op de patio staan die je doen stoppen... Gezeten in een gemakkelijke stoel staar je naar de golven, die met vol geweld komen aanrollen om daarna zachtjes kabbelend terug te trekken... De lucht is warm en de hemel is een kleurig tafereel van oranje, gele, roze strepen, die langzaam maar teder worden toegedekt door fluweelzachte donkere wolken, die de nacht inluiden... Ergens op de achtergrond hoor je zachte tere klanken die ervoor zorgen, dat je volledig opgaat in de gevoelens die, onder invloed van zoveel moois, in je loskomen... Weemoedig denk je aan thuis, aan goed en kwaad, aan verleden, heden en toekomst... Je schudt in een opwelling je hoofd, een poging om het denken te verjagen, om je helemaal te ledigen en de weldadige rust van dit moment in je op te nemen... Aan de vloedlijn kuieren groot en klein, oud en jong door het zand... Hier en daar een hoog gilletje van iemand die zich iets te ver in zee waagt... Het opspattend schuim zorgt voor gelach, gegiechel.... Je glimlacht flauwtjes als je 't tafereel gade slaat... Onbezorgd, met volle teugen genieten, zorgeloos ademen... Jesus, wat doet dit deugd ! Maar... ergens in je achterhoofd, op een piepklein plaatsje, weet je dat dit niet blijft.... Dat dit slechts héél even op adem komen is... Dat niks van de werkelijkheid zal verdwijnen... En voor je 't goed en wel zal beseffen, zullen de eerste donderwolken weer boven je hoofd hangen, zal elkeen rondom jou weer ten volle je aandacht eisen, honderd procent op je willen rekenen... Zonder dat iemand zich afvraagt of het wel gaat, of je 't aankan, of je 't volhoudt... Ach... Suf nog maar even... Steek nog maar eventjes je neus in de heerlijk ruikende zeelucht, laat de warmte nog maar een poosje over je huid dwalen... Geef je zelf nog een paar dagen over aan dag- en nachtdromerij, aan mijmeren over als... en indien... en moest je.... Gauw genoeg zal 't weer anders zijn, gauw genoeg zal jouw "zomer" over zijn...

 zomeravond 3

 

16:38 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-07-09

Onweer

Met bakken valt het water uit de hemel! Rukwinden doen het natte goedje met vlagen tegen de ramen slaan... Soms is het alsof er een poging wordt gedaan om de sluizen dicht te draaien, om vervolgens opnieuw een stortvloed te zien neerkomen... Water... Wind... Afkoeling... Zo verfrissend, zo zuiverend... Het neemt de dwingende warmte even weg. Het laat de natuur weer ademhalen... Niemand die klaagt, niemand die zaagt. Alleen de hevige bliksemschichten en het daarbij horende angstaanjagende gerommel zijn er teveel aan. Maar ook dat drijft over... En de hemel klaart weer uit, de wolken scheuren open en een zacht hemelsblauw kleed tooit opnieuw 't spant... Ik wou dat water ook bij mensen zo'n drastisch gevoel kon geven. Ik wou dat 't net als een spoeling door je geest en lichaam kon lopen, om alle zurige restjes, alle spinnewebben, alle angels mee te sleuren.... 't Gevoel zou overweldigend zijn... Zuiver, puur... Ontdaan van alles wat drukt en knaagt... Geen kwaaltjes die blijven, geen grieven meer... Herboren... Als dat kon, mag 't voor m'n part geregeld eens onweren! Alleen vrees ik dat dit niet zo is... Dus genieten we ervan om de "na-het onweer-lucht" met volle teugen in te ademen, in de hoop dat dit wel ergens of voor iets deugd zal doen...

Onweer04

18:13 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |