06-09-09

Jarig...

Je bent jarig en je wil wat... Je wilt een leuke dag, een uitstap, een verrassing... Gewoon je wil iéts doen. Je verwachtingen zijn hoog, zoals alle jaren... maar je weet diep vanbinnen dat 't zal zijn zoals al die andere keren: als je er zelf niet voor zorgt, wordt het weer een intrieste dag. Een dag waarop je weemoedig bent, teleurgesteld, wanhopig... Een dag waarop je meestal in je bed kruipt of je oprolt als een ouwe kat in de zetel en dromerig denkt aan hoe 't zou kunnen zijn... Maar dit jaar wil je niet zo'n rotdag! Dit jaar wil je eens onbezorgd genieten van een fijne dag. Dus regel je 't zelf en trakteer jij jezelf op een dagje shoppen. Niet dat je écht gaat shoppen... Nee, gewoon etalages en winkels bekijken, wat rond drentelen in de warenhuizen, genieten van de drukte... Je trekt er vroeg op uit, geniet van een ontbijtje buitenshuis. Bij een laatste koffietje denk je aan de dag die voor je ligt... Mmm... Zou best aangenaam kunnen worden. Toch nog even naar huis gebeld om te zien of zoonlief niks vergeet voor oma die bij ons woont, nog even vragen of hij niks nodig heeft en dan... ja, dan richting schoppingcenter. Je slentert van 't één naar 't ander en uiteraard neem je iets mee voor je man (die lichtere vest waar hij om vroeg) en voor je zoon een poloshirt dat hem beeldig zal staan. De klok neemt een loopje met je, want voor je 't goed en wel beseft is het lunchtijd. Je kiest voor een slaatje en terwijl je wacht op de maaltijd, sla je het allegaartje rondom jou gade... Ouders die hun kids in toom proberen te houden, oudere dames die gezellig zitten te keuvelen, een koppeltje dat stiekem teder mekaars hand vasthoudt over tafel... Onbewust moet je flauwtjes glimlachen... Waar is jouw romantische tijd heen? Waar zijn jouw gezellige uitjes met twee of meer gebleven?... Ach ja, dat gaat zo hé... De tijd laat op elk gebied z'n sporen na... 't Slaatje smaakt en je vergeet even je dieet en giet de currydressing er gul overheen... In de namiddag vliegt de tijd even snel voorbij en voor je 't goed en wel beseft, zit je weer in de auto op weg naar huis. Thuis wachten er bloemen van vriendinnen, van je kids en enkele leuke cadeautjes... Maar algauw trap je weer rond in je dagdagelijks radje: de routineklussen van de avond, het voorbereiden van de taken voor morgen, het inhalen van de werken die bleven liggen door dit tussendoortje... En de euforie van de voorbije uren smelt weg als sneeuw voor de zon... Zakt weg naar de bodem van je hart... En tegen de klok van half tien, slof je naar je bed en kruip je toch weemoedig onder de dons... Tja, mooie liedjes duren niet lang... Je bent immers niet langer jarig maar verjaard en de volgende 364 dagen kondigen zich aan met hetzelfde eentonige ritme, met dezelfde drukkende last op je schouders, met hetzelfde loodzware gevoel in je hart...

 verjaardagstaart

19:35 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.