22-11-09

Zuiders contrast

Terwijl het waterig Belgisch weer z'n "ik-wil-wel-maar-ik-kan-niet" pogingen verderzet, denk ik dromerig terug aan de voorbije dagen in het zonnige zuiden.  Samen met m'n schoonzus gingen we er een paar dagen tussenuit, zij om haar zoon die ginds studeert op te zoeken, ik als gezelschap en gids. Blauwe lucht, aangename warmte... Genieten van de eeuwenoude geschiedenis van diverse Andalusische steden. Ik heb weer zoveel nieuwe geschiedkundige weetjes ontdekt, opnieuw genoten van de prachtige oude gebouwen, de romantische tuinen en parken... Córdoba met zijn mysterieuze moskee "Mezquita", geregeerd door Arabieren, Christenen...Ooit een Emeraat, nadien een Kalifaat, in volle bloei met wijsgeren en filosofen die ons de zin van het leven doen inzien in de bewaarde geschriften. In plaats van tegenspraken tussen wijsheid en geloof, probeerden zij Oost en West, islamitische, joodse én christelijke tradities te verenigen met als enig doel de wetenschap en de mensheid te dienen. Je dwaalt door de Juderios, je vertoeft op de Puente Romano, in de Torre de la Calahorra, bezoekt de enige overgebleven synagoge en geniet van de Moorse invloeden die je vrijwel overal tegenkomt in de gebouwen en woningen... De reis gaat verder richting Sevilla. Ik had het geluk hier deze zomer reeds de oude site te mogen bezoeken met het Giralda, de kathedraal, Torro del Oro en het Real Alcazar. Ik probeerde ook m'n reisgenoten onder de betovering te brengen van de bewaarde Arabische invloeden, want ook al is 't maar een paar maanden geleden, opnieuw voel ik m'n hart oplaaien voor zoveel schoonheid... Een rit met de koets laat me nog andere prachtige plekjes zien in deze betoverende stad...Zo is er de Plaza d'España, waar de gebouwen dateren uit het jaar 1929 en er werd opgetrokken ter gelegenheid van een Ibero-Amerikaanse tentoonstelling. Het volledige plein is een halve cirkel waarbij alles in volledige symmetrie werd gebouwd. De 54 schilden die werden aangebracht, vertegenwoordigen de evenveel provincies van Spanje. De fonteinen in het midden van het plein geven het geheel een grootse allure... Uiteindelijk belanden we aan de voet van de Sierra Nevada, in Granada... Granada met zijn smalle kronkelende stegen, zijn witgekalkte huisjes, zijn plaza's en patio's en zijn rode paleis, het wereldberoemde Alhambra... In het Alcazaba snuif je nog de geur van buskruit, de weeïge geur van oorlogsbloed, het gestamp van soldatenlaarzen... het triomfelijk luiden van de klok bij eender welke gelegenheid. Je tuurt over de weringsmuur van de hoogste toren en ziet in verbeelding de soldaten langs het roverspad de helling opklauteren... Je hoort het rammelen van de kettingen van de krijgsgevangenen in de kerkers en het galmend geluid van de zwaarden die langs elkaar schuren bij de zoveelste driloefening van de soldaten... Vanuit het Alcazaba zou je nu in feite naar de paleizen van de Nazriden moeten wandelen, doch de moderne tijd speelt je hier parten. Je bent immers niet binnen de voorziene tijd aanwezig en misloopt dit gedeelte van het Alhambra. Doch geen nood, dit is een reden om ooit terug te keren... Langs het paleis van Karel V, zet je de ontdekkingstocht verder naar het Generalife. Deze verzameling prachtige tuinen met hun oneindig aantal waterpartijen, vijvertjes, fonteinen, rustbanken maakt je sprakeloos... Hier zou je uren kunnen ronddwalen en intens genieten van dagdromerijen, van de heerlijke geuren, van de diepe rust... Je belandt er zowaar in het huis der sultans... Je hoort het kirrend gelach van prinsessen en andere haremdames, je ziet door je wimpers hoe ze op veelkleurige kussens liggen en genieten van hun eigentijdse roddels en wachten op hun geliefden... Je slentert zweverig verder en loopt de marmeren trappen op...Trappen waarvan de leuningen dienst doen als geulen om helder klaterend water naar andere niveaus te brengen...Water dat voor de Moren een ware bron van leven betekende... Water dat verkoeling, verfrissing brengt, als de warmte te hevig wordt... En even droom ik ervan om hier in die tijd te hebben geleefd... Uiteindelijk verlaten we het Alhambra en dwalen door het Albaicin, de Jodenwijk in Granada. We dwalen langs de smalle soms enge steegjes, trap op trap af en belanden op een terraza waar een paar gipsy's gitaarspelen en op het ritmisch geklap van hun handen enkele chico's aanmoedigen om te dansen... Improvisatie is de boodschap maar het geluid, de zang en de dans geven je zo'n goed "déjà vu"-gevoel... Later als je op een kleine plaza rechtover het Alhambra dezelfde geluiden hoort, door je wimpers naar het Alhambra en de omliggende bouwsels tuurt, de laatste gloed van de zon op je gelaat voelt, word je er weemoedig van... Je tuurt naar de zonsondergang en verlangt ernaar om dit opnieuw te beleven, keer op keer... Wie weet... ooit... Adios, Granada, mi corazón...

granada_100_PF_front

10:45 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.