02-12-09

Bedankt...

Bedankt, althans dat hoopte ik toch. Eén woordje dat ervoor zorgt dat al je moeite, al je inspanningen, al je offers worden erkend door diegenen waarvoor je ze brengt. Bedankt. Eén woord. Kost niks, vraagt geen inspanning, geen offer, geen moeite, alleen het oprechte zeggen ervan, duidt erop dat wat jij doet wordt opgemerkt, niet evident is... Maar zelfs dat kan niet. Integendeel. Als bij jou de maat vol is, de kruik op barsten staat en je alle opgekropte frustratie eruit gooit, blijkt dat je dit niet eens màg zeggen. Dat je gewoon je kop moet houden en zorgen dat je doet, wat je volgens hen moét doen. Dan is er maar één dader, ene die "niet-goed-bij-haar-hoofd-is" en dat ben jij. Dat je letterlijk gevangen zit tussen je muren met een zieke, waarvan zij méér familie bent dan jij, maar waarvoor jij mag (nee, zelfs moet zorgen) dat vindt men normaal. Dat jij je eigen leven opzij moet zetten, je eigen leven moet schikken naar hen en alles wat daarbij hoort, dat is toch normaal?! Dankbaar zijn? Een goed woordje? Een schouderklopje? Nog in je dromen niet! Je werk is geen werk voor hen. Je arbeid thuis is geen werk en hoort bij je taak als vrouw, als schoondochter.  Tijd voor jezelf? Vergeet het! Je mag lachen als je eens een half uur de badkamer in geraakt om het restje vrouw dat van je overschiet, eens wat op te lappen. Ga je gaan slapen, voor schoonmama gaat slapen, is het zuchten en blazen, want dan moet men uit z'n luie zetel komen. Durf je iets plannen, waarbij je gewoon een paar uur de riem aflegt, laten ze je duidelijk merken dat hun dat niet goesteert. En... je mag alles, als je eerst voor hen en alle inwonenden hebt gezorgd. Dus mag je niks want je hebt er eigenlijk de tijd niet voor. Probeerde je in het verleden toch tijd te maken, dan moest je daar nadien dubbel en dik voor boeten. Laatst nog ging ik bij m'n nichtje voor een broodnodige voetverzorging, kom ik twee uur later terug en zelfs het afwaswater staat er nog. Ik ben gewoon de schotelvod, de dweil naast de borstel, gewoon het manusje-van-alles. En ieder ietsepietse dat je voor je eigen reserveert of wou opzij zetten, is teveel. Honderd procent inzet voor de mensen om je heen, dàt is je taak en verder dan dàt moet je niet denken... Ik voel me ellendig, intriest, gekwetst... Zelfs na de woordwisseling van gisteravond, kan er geen vriendelijk woord af, geen sorry... Was onze zoon er niet, ik vertrok met de noorderzon, naar 't land aan de overkant, naar de altijddurende rust... Weg van dit alles. Want nu word ik geleefd door anderen en eens ik niet meer bruikbaar zal zijn, zal er ook geen leven meer zijn. Ik ben niet gelukkig, zal dat ook nooit meer worden... Teveel wonden, teveel littekens... Teveel pijn, teveel tranen... Bitter weinig glimlachen, enkel sarcastisch... Enkel honen, jengelen en hekelen over van alles en nog wat... Nooit goed, nooit ofte nooit écht goed... Altijd een "maar" of soms eens een minzaam lachje "'t-kan-er-mee-door"... Ik zou zeggen bedankt voor dit alles, voor deze open visie, voor dit neerhalen van m'n laatste greintje zelfrespect, m'n onzekere zelfvertrouwen... Ik ben weer naar af... Alhoewel... Ben ik ooit verder geraakt? Ik denk het niet... Bedankt...

 

j0426629

10:31 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |