31-07-10

Levada's

’t Was eindelijk zover. We gingen wandelen. De wijde natuur van het subtropische Madeira in. We kozen één van de vele uitgestippelde routes langsheen de ongeveer 2000 km levada’s van het eiland. Vanaf de parking op de Pico Das Pedras, kozen we het wandelpad doorheen de bossen. Je kon zowaar de geur van de Eucalyptusbomen intens ruiken... Heerlijk was dat. Op sommige plaatsen passeerden we de droge bedding van de Rabaçal die in het natte seizoen met een ongekende kracht en in vele kleine en grote watervalletjes neerstort in de caldeira verde. Het pad leidt ons langs smalle richels, helderstromend water in de irrigatiekanaaltjes, miniscule watervalletjes die van de met korstmos begroeide rotsen tuimelen en een welkome verfrissing zijn tijdens onze trip. De stilte is hier soms hoorbaar... Op schaduwrijke plaatsen hoor je het gezoem van de insekten, het geruis van de onderdringbare bladermassa... En héél af en toe hoor je “ergens” het klateren van het water...Water zo helder, zo zuiver dat je algauw voorovergebogen met je handen als een kommetje geplooid, schept en drinkt, schept en drinkt... Want helaas, de fles die we meenamen is reeds ad fundum geledigd. Je klimt en klimt langsheen “vals-platte’ weggetjes, om uiteindelijk via spelonkachtige tunnels de top te bereiken in Queimadas. Daar het zomer is en dus warm en droog, zijn de watervallen niet in hun volle glorie te bewonderen. Maar mijn zoon neemt de laatste meters langs de rotsblokken voor z’n rekening en klautert omhoog om toch enkel prachtige foto’s te maken van de watervallen, zodat de oudjes ook weten hoe ’t erboven uitziet... De terugweg gaat een pak langzamer want m’n jaren laten zich voelen. Maar het blijft genieten van de prachtige flora rondom ons... Aangekomen op de tussenstopplaats, blijf ik achter in de lommerrijke omgeving, terwijl de jongsten om de auto gaan. Aan m’n voeten zitten franke, bonte vinken te twitteren. Na een poos pak ik mezelf weer tesamen en begin aan het laatste stuk afdaling, de auto tegemoet. Ik geniet, ondanks het kraken van m’n kuitspieren, van de wilde mengeling van bloeiende bloemen langsheen de weg... Geen mens aan het thuisfront die je zou geloven dat zoiets moois bestaat...

pico das pedras.jpg

14:45 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.