25-08-10

Eenzaamheid

Gezeten aan de keukentafel, blootvloets op de koude vloertegels, luisterend naar de laatste pruttel van de koffiezetmachine en het eindeloos tikken van de klok, zit ik in een vacuümbel van eenzaamheid. Ik hoor het gekwebbel van buren ergens verderop, het voorbij razen van de auto’s, het gekef van een hond ergens ver weg... Achter de keukendeur, aan de andere kant van de gang, komt het monotoon draaiend geluid me tegen van de droogtrommel, nu en dan onderbroken door de automatische bewegingen van de wasmachine... Veel geluid, veel lawaai...En toch...eenzaam...

Gestommel op de trap alsof er een regiment soldaten afdonderen... M’n zoon die naar beneden komt... Geschuifel, geklets van deuren, voortdurend gesteun...M’n schoonma die zich verplaatst... Omgeven door bezige, drukke mensen... En toch alleen...

Je pakt je spullen samen, gaat gauw de nodige boodschappen doen... Winkelkarretjes, die langs je heen rijden, mensen rondom jou die slenteren, schuifelen van region naar region, van groenten naar vlees naar vis... Geroezemoes doorbroken door het drenzerige schreien van een ukkepuk die z’n goesting niet krijgt... Muziek onderbroken door boodschappen en oproepen... Maar in je bel voel je alleen maar...eenzaamheid...

Terug thuis, alleen aan de keukentafel, blootvoets op de koude vloertegels, luisterend naar het snaterend bezoek bij je schoonma, was opvouwend stuk voor stuk, met de spoelende geluiden van de vaatwasser op de achtergrond en je eigen verstand op nul... voelend dat de dag zich voortsleept naar de avond toe... Straks wordt de bel van alleen-zijn doorbroken... Tv-kijkend avondeten met je huisgenoten, het getik van bestek op borden, het geschraap van lepels in kommen, het sissen van vlees op een gloeiende pan... en toch...toch ben ik...eenzaam...

De keuken komt tot stilstand, m’n zoon naar boven, manlief naar de badkamer, daarna naar de living... Alle keukendeuren gesloten... Je hoort de TV-geluiden door de ene deur, de wasmachine door de andere deur... Je klokt af op half tien met je rituele bezigheden en sloft naar je bed... Geritsel van lakens, zacht ruizen van de wind in het geblader, ergens ver weg een kat die klagend miauwt... Je draait je om, dooft ’t nachtlampje en kruipt onder de dons...geborgen in je eenzaamheid...

451878_flowing_blood.jpg

16:52 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-08-10

Porto Moniz

Langs de enige autoweg die dit eiland rijk is, rijden we naar Porto Moniz. Onderweg genieten we van spectaculaire uitzichten, bewonderen we de eenvoud en de rust waarmee de bewoners hier hun arbeid verrichten en gaan we volledig op in de schoonheid van Madeira.Uiteindelijk bereiken we Porto Moniz, een stadje gelegen aan de westkust met immense rotspartijen die als gedrochten uit het kolkende water opdoemen. Wonderlijk hoe de natuur hier zelf het uitzicht bepaalde van de omgeving... Stilstaande waterplassen, kleine strandjes die bij hoogtij onderlopen, helder water waarin je vissen met vinnige slag ziet rondzwemmen. In het aquarium vergaap jij je aan de vele soorten vissen en andere zeebewoners die er worden tentoongesteld... Roggen, kleine haaien, kreeftachtigen, annemonen... teveel om op te noemen.Hoogtepunt van deze uitstap is een bezoek aan de natuurlijke zwempoelen. De jongens hoef je geen twee keer te vragen of ze er zin in hebben. De rugzak over de schouder en weg zijn ze. Het “te water gaan” gebeurt echter schoorvoets, dit is héél wat anders dan plonsen in het hotelzwembad! Het water is zilt en op de diepe plaatsen ferm koud, maar uiteindelijk zwemmen ze als jonge dolfijnen speels om en weerom. De oudste gaat zelfs als een echte vent, de springplank op, maakt een salto en duikt dan de diepte in. Dàt hebben we op film vastgelegd, voor de archieven.De wind wakkert aan, de zon speelt verstoppertje met de slierten wolken die naar het land drijven en we besluiten naar huis te rijden.We rijden langs haarspeldbochtige wegen, door uitgehouwde tunnels, langs steile kustwanden, onder watervalletjes door, door de wolken heen om uiteindelijk weer in volle zon te belanden ! Hoe ongelooflijk voelt dit aan... Géén woorden kunnen het gevoel omschrijven dat deze belevenis je geeft... Géén woord kan de intensiteit van de geurende bloemen, het aanzicht van zoveel moois beschrijven... Je waant je zowaar met momenten in de tuin van Eden... Uiteindelijk bereiken we onze eindbestemming, ons hotel. Maar als ik na het douchen, nog even op het terras van m’n kamer zit en naar de eindeloze oceaan staar, met de witte notebloc naast me om m’n verhaal van vandaag neer te pennen, besef ik dat alleen m’n diepste innerlijke voélt wat ik heb gezien... voélt waar ik zo uitzonderlijk van heb genoten...
porto moniz.jpg

 

16:32 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Funchal bij valavond...

Terwijl de zon langzaam naar het westen zwenkt en in dalende lijn naar het eindeloze wateroppervlak van de Atlantische Oceaan zakt, ebt de drukte op de kustboulevard weg. Je zit op de robuuste muur, die je scheidt van de woeste golfslag op de rotsen onder je, en kijkt naar de weerspiegeling van het zonnegoud op het rimpelige waterkleed... Een zachte bries blaast de haren uit je gezicht, je geniet van de laatste warmte van het zonnelicht... En terwijl de schemering valt, varen verderop de eerste vissersboten uit... Hun lichtjes dobberen op de donkere golvende poel... Je hartslag past zich aan en klotst mee met de golven onder jou... Een onmerkbare rust vult je ziel... Je kruipt omlaag en gaat de oude stad binnen. Het geroezemoes dat je van ver tegemoet komt, verandert stilaan in een chaotische symphonie, een allegaartje van diverse talen... Her en der zitten er bosjes mensen in pittoreske restaurantjes, op terrassen, in bars of zomaar op de stoep, te bekomen van een warme dag... Elk met hun eigen verhaal... Vanuit de openstaande deuren van de hotelbar galmen de eerste fado’s en het zacht geklater van het kunstmatige watervalletje aan het zwembad, maakt het prentje compleet... Op de rotswand, waar Funchal tegenaan is gekleefd, flikkeren er honderden oranje straatlampen... De oceaan wordt kalmer en over het water deint er een sliert nevel... Morgen wordt het beslist weer een mooie dag...

funchal bij valavond.jpg

15:59 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Funchal

Met een kriebel in de maag voel ik de landing aankomen... baf... De wielen raken het asfalt en de remactie is ingezet. De zon begroet ons in de vroege ochtend reeds met een alles omarmende warmte. De rit met onze huurauto verloopt bijna vlekkeloos naar Funchal, hoofdstad van het idyllische Madeira... Uitgepakt, verfrist kan de ontdekkingstocht beginnen. Terwijl de jongsten in het water verkoeling zoeken, struien we langs de straten en steegjes, maken kennis met het onbekende.

We snuiven de geuren van veel exotische bloemen en planten, luisteren naar het drukke geratel van de portugezen, genieten van al het nieuwe, het onbekende...

In de overdekte markthal kijk ik verwonderd naar de reusachtige tonijnen, de zwarte espada’s, de onbekende vruchten, heerlijk reukende groenten en kruiden... Het water komt je in de mond... We slenteren terug naar het hotel, zoeken de jongens op en installeren ons in een ligzetel aan het zwembad. Met dichtgeknepen ogen staar ik naar de stralend blauwe lucht, geniet van de zon op m’n huid en het lichte briesje dat m’n gezicht streelt... En ik weet, dit wordt een fijne relax-vakantie, met hier en daar een geutje geschiedenis, een vleugje info over fauna en flora, en met heel veel tijd om te vergaan in dag- en nachtdromen...

markt funchal.jpg

15:27 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |