05-02-11

En toen was er alleen nog pijn...

Waar zal ik beginnen...? Sinds enige maanden wordt ik overspoeld door emoties... Het kruipt onder je huid, schudt aan je lijf, slingert in je hoofd heen en weer, doet je mijmeren, peinzen, soms onbeheerst huilen, zo pijnlijk alsof je hart er gaat van breken... Je weet met momenten met jezelf geen raad... En net op het moment als je denkt: “ik heb ’t onder controle”, zwenk je weer weg de dieperik in... Géén mens die je kan begrijpen in de finesse, géén mens die kan voelen wat jij voelt... Géén woorden binnen je bereik om anderen te zeggen, te laten voelen wat er met jou gebeurt... Het begon allemaal in oktober. Mijn oom, mijn dierbare nonkel die, toen m’n kinderen nog kids waren met hen lachte en zottebolde, die hen troostte en opbeurde als ze ziek waren, die lieve mens heb ik moeten laten gaan. Ik was erbij in z’n laatste uren... Nog nooit heb ik “het sterven” zo intens ervaren... Maar ik moest sterk zijn. Want m’n tante die nu helemaal alleen viel, rekende op mij. Alle plichtsplegingen, alle administratie stond of viel met mij. En zoals ik ooit aan hen allebei beloofde, om voor hen te zorgen als ze me nodig hadden, zo hield ik ook woord... En het jaar kabbelde voort...Maar nog geen maand later sloeg het noodlot weer toe... M’n schoonma die bij ons inwoont, werd ziek, ging dag aan dag achteruit en voor de week goed en wel om was, verliet ze ons naar de overkant... En ook toen was ik erbij, toen ze stierf... Ik heb geprobeerd om door het schrijven van de uitvaartdienst en andere teksten, de moeilijke momenten te overbruggen, doch helaas... Van zodra ik een dagje alleen thuis ben en er onbewust ook maar iets me doet denken aan haar, komt de krop in mijn keel, biggelen de tranen op m’n wangen... Er zijn dagen dat ik denk dat ze plots de deur zal openen en er weer zal zijn. Er zijn nachten dat ik het zo zwaar heb dat ik mezelf zie sterven... Er zijn momenten dat ik in gedachte stil sta en denk aan wat was, wat had kunnen zijn, wat niet meer is... Ik probeer realistisch te zijn, te begrijpen, te aanvaarden... Ik poog telkens weer om m’n moed samen te rapen en er vol energie weer in te vliegen, maar de kracht ontbreekt... Ik tracht de verliezen te verwerken, de herinneringen te koesteren... maar... echt lukken doet ’t me niet. Ik vlucht in m’n werk, waar goede collega’s en vrienden je omringen, je proberen te begrijpen, naar je luisteren ook al kunnen ze de pijn niet wegnemen... Ik ben opnieuw weer liever op ’t werk dan thuis... want thuis is verdriet, is pijn, is niet kunnen wegbergen, omdat er nog teveel is dat het verlies in leven houdt... Zo is er onder andere de brief die we vonden, die m’n schoonma schreef in 1996... Waarin ze haar leven vertelt én waarin ze ons looft voor wat we voor haar doen, voor haar deden... En dan druppen er opnieuw tranen op het tafelblad en stel je weer jezelf in vraag: deed ik genoeg, deed ik ’t goed? ... We zijn nu februari van het nieuwe jaar en nog lijkt het gisteren, al dat verlies, al dat gemis... En alsof de kring nog niet klein genoeg is, verloor ik deze week m’n vaders broer...Weer eentje minder om van te houden, weer een schakel die loslaat en verdwijnt in het ijle... Weer dagen van verdriet en overpeinzingen : bezocht ik hem genoeg, deed ik genoeg...? En de grijze sprokkeldagen trekken langzaam aan voorbij... zonder enige reden tot vreugde, tot blijheid... Je vraagt je af of dit zo gaat blijven, of dit allemaal bij het ouder worden hoort. Of je ooit nog de warmte echt zal voelen die vroeger je hart vulde... Voorlopig ben je al blij als je in harmonie kan samenleven met je gezin. En je vraagt je af of ook zij dit alles de afgelopen maanden zo ervaarden, of ook zij gebukt gaan onder de last van deze pijn... Je weet het niet, want niemand praat erover, niemand toont zijn emoties... Alleen jij loopt nu en dan zachtjes te snikken,om wat ooit was, wat niet meer is, wat misschien nooit meer zal zijn...

j0182696.jpg

 

19:27 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.