27-08-11

Verloren zomer

We zijn nog niet eens echt eind augustus en de herfstsymptomen laten zich al voelen. De eerste roeste blâren dwarrelen neer, de temperatuur wordt onvoorspelbaar en maakt bokkige sprongen en uiteraard hier in Belgenland openen de hemelsluizen zich meer dan regelmatig. En geloof me vrij, dit heeft z’n invloed om je humeur, je gemoed, op de verstandshouding met anderen, kortom op héél veel dingen en dingetjes. Het zomergevoel dat er dit jaar nooit echt is geweest, is verdwenen voor het begon. Ja, er waren dagen met “hoge” temperaturen maar dan zorgde de luchtvochtigheid ervoor dat het aanvoelde als de moesson in één of ander Aziatisch land. En gegarandeerd dat je enkele dagen later werd overdonderd door een onweer van jewelste met rukwinden, donder en bliksem en hevige stortvlagen. En de mensen? Die klagen steen en been. De horeca is de hongerdood nabij. De pretparken staan er triestig en verlaten bij. Alleen de enkeling die al die weerellende trotseert, geniet van het in snel tempo hotsen van de ene attractie naar de andere. De kids zijn lastig en uit hun doen want niks loopt zoals ze het hadden gewenst aan het einde van het schooljaar. Binnenhuisactiviteiten gaan algauw vervelen en buitenshuis is alleen weggelegd voor echte durvers wie slijk noch modder deren. Van al dat negatieve gedoe ga je de zomer verwensen, tel je als ouder af naar ’t volgende schooljaar, zodat vanaf 1 september als weer “normaal” verloopt. En jijzelf? Je legt je neer bij de dingen die je niet kan beheersen, laat staan veranderen. Je vreet je kas op, verspilt op die manier je laatste beetje energie en gaat als de schaduw van jezelf het komende seizoen tegemoet. Je voelt de eerste veranderingen in veel kleinigheden: je bent geïrriteerd voor ’t minste, je voeten heb kou, je snottert reeds van al die temperatuurschommelingen en je huid die door het zuiderse zonnetje wat teint had gekregen verbleekt elke dag. ’s Morgens met je neus op de spiegel zie je niet alleen je onfrisse tronie, maar ook de eerste “najaarrimpels” en de doffe glans van je huid en haar. Je trekt een gekke bek tegen jezelf, pletst wat water in je ogen, schudt je als een natte hond en probeert jezelf te redden met het nodige plamuurwerk… En terwijl ik hier m’n depressief gevoel neer tokkel, breekt de grauwe lucht even open en steekt de zon haar tong naar me uit! Wacht maar meid, als we je ooit te pakken krijgen…

MP900401210[1].jpg

 

14:32 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.