22-04-12

Je wordt ouder mama...

Vanmorgen, toen ik bij het ochtendgloren m’n slaperige ogen opende, me rekte als een ouwe lome kat en daarbij m’n ontblote armen en handen bekeek, stelde ik vast: je wordt oud, wijveke… Met kritische ogen beloerde ik de huid van m’n handen en armen en nog dichter met m’n neus ertegen- snuffelde bijna aan m’n eigenste eigen- zag ik ontelbare tekens en tekentjes die me wezen op regelrechte aftakeling. Rimpels en rimpeltjes, vel op overschot, droge nagelriemen, schilferende nagels, slappe huid… teveel om op te noemen! Om niet goed van te worden… En dat zijn dan nog maar mijn handen en armen, dacht ik wanhopig. Hoe is ’t zover kunnen komen? Hoe is ’t zo snel kunnen gaan? Waarom had ik het niet in de gaten, zodat ik kon ingrijpen met zwaar geschut: crèmes en oliën en andere smeersels die me glad en veerkrachtig moesten houden… Ik schop de dekens weg steek één been omhoog, zet m’n bril op m’n neus-ja mijn ogen zijn ook al aan de teloorgang begonnen-en inspecteer ook dat onderdeel van m’n afstervende behuizing. Qua vorm mogen ze er nog zijn maar daar houdt elke positieve beoordeling op. Littekens van door de jaren heen ondergane ongelukjes, hier en daar een zwart koppig haar, kromme tenen, lelijke voeten, om nog maar te zwijgen van de papperige dijspieren en de zwangerschapsstriemen die een blijvende herinnering zijn aan de mooiste periodes uit een vrouwenleven… Het been ploft weer neer en ik blijf als een zoutzak liggen, nadenkend over de zojuist vastgestelde drama’s… Uiteindelijk kruip ik zwaar kreunend van onder de wol, verder onderzoek van mijn conditie stakend, denkend aan het heerlijk geurend volkorenbroodje dat op de ontbijttafel op me wacht… Weer een summier vetlijntje erbij… Maar ach, vechten tegen de bierkaai heeft geen zin, niet…

 

j0432728.jpg

 

11:10 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.