22-04-12

Je wordt ouder mama...

Vanmorgen, toen ik bij het ochtendgloren m’n slaperige ogen opende, me rekte als een ouwe lome kat en daarbij m’n ontblote armen en handen bekeek, stelde ik vast: je wordt oud, wijveke… Met kritische ogen beloerde ik de huid van m’n handen en armen en nog dichter met m’n neus ertegen- snuffelde bijna aan m’n eigenste eigen- zag ik ontelbare tekens en tekentjes die me wezen op regelrechte aftakeling. Rimpels en rimpeltjes, vel op overschot, droge nagelriemen, schilferende nagels, slappe huid… teveel om op te noemen! Om niet goed van te worden… En dat zijn dan nog maar mijn handen en armen, dacht ik wanhopig. Hoe is ’t zover kunnen komen? Hoe is ’t zo snel kunnen gaan? Waarom had ik het niet in de gaten, zodat ik kon ingrijpen met zwaar geschut: crèmes en oliën en andere smeersels die me glad en veerkrachtig moesten houden… Ik schop de dekens weg steek één been omhoog, zet m’n bril op m’n neus-ja mijn ogen zijn ook al aan de teloorgang begonnen-en inspecteer ook dat onderdeel van m’n afstervende behuizing. Qua vorm mogen ze er nog zijn maar daar houdt elke positieve beoordeling op. Littekens van door de jaren heen ondergane ongelukjes, hier en daar een zwart koppig haar, kromme tenen, lelijke voeten, om nog maar te zwijgen van de papperige dijspieren en de zwangerschapsstriemen die een blijvende herinnering zijn aan de mooiste periodes uit een vrouwenleven… Het been ploft weer neer en ik blijf als een zoutzak liggen, nadenkend over de zojuist vastgestelde drama’s… Uiteindelijk kruip ik zwaar kreunend van onder de wol, verder onderzoek van mijn conditie stakend, denkend aan het heerlijk geurend volkorenbroodje dat op de ontbijttafel op me wacht… Weer een summier vetlijntje erbij… Maar ach, vechten tegen de bierkaai heeft geen zin, niet…

 

j0432728.jpg

 

11:10 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-04-12

Gezondheid

Maanden is het geleden dat ik nog een letter op dit scherm schreef. Niet dat er geen items waren, geen gevoelens die ik kwijt wilde… Niet dat ik er geen nood aan had om mijn hart te luchten… Nee, een pak andere redenen hebben me weerhouden: een gezondheid die bergaf gaat en een echtgenoot van wie het hart gekke toeren begon te maken zijn de voornaamste. En ik kan je verzekeren dat je ’t vaak hoort bij anderen maar nooit denkt dat het jou gaat overkomen… Alles begint met kleine klachten, dingen die jezelf wegcijfert en wijt aan de leeftijd, teveel stress, gewoon andere factoren… Tot op het moment dat je er niet meer rond kan, dat je er met de neus wordt opgeduwd. Je huisarts zegt je ongezouten wat er schort, de specialist doet er nog een schepje bovenop en uiteindelijk moet je verwerken dat er ingrijpende dingen staan te gebeuren, wil het leven opnieuw leven worden… Je stapt in de tredmolen van consultaties, onderzoeken, observaties, kleine dag-opnames met dito ingrepen om uiteindelijk de ultieme ingreep te laten uitvoeren. Je denkt nu zijn we d’r, alles komt goed. Veel rust, de medicatie goed opvolgen, regelmatig bloedprikken, onder controle blijven en je hebt echt courage… tot je plots op spoed belandt! Je zit er met tweeën met de bibber op ’t lijf omdat je niet goed begrijpt wat er nu in godsnaam is misgelopen, wat jij of je man, de patiënt, heeft misdaan. Na uren van onderzoek en wachten verneem je plots dat “de patiënt moet blijven”. De schok golft door je heen, wat heeft dit in vredesnaam te betekenen? Mag ik alsjeblief eens weten waarom? Uiteindelijk blijkt dat er een hartfalen is vastgesteld. Een resem specialisten verder en de nodige behandelingen mag je weer met hem naar huis. Je man nog altijd op en top gestresseerd gaat opnieuw aan ’t werk. En elke dag vraag je: hoe was ’t vandaag? En elke dag krijg je eenzelfde antwoord zonder veel inhoud: goed. Terwijl je duidelijk merkt dat het niet zo goed was, is. Dus wachten we weer de volgende cardio-consultatie af en hopen telkens weer op verbetering… En ook dat went… Geloof me vrij…

 

hart.JPG

 

14:10 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Gezondheid

Maanden is het geleden dat ik nog een letter op dit scherm schreef. Niet dat er geen items waren, geen gevoelens die ik kwijt wilde… Niet dat ik er geen nood aan had om mijn hart te luchten… Nee, een pak andere redenen hebben me weerhouden: een gezondheid die bergaf gaat en een echtgenoot van wie het hart gekke toeren begon te maken zijn de voornaamste. En ik kan je verzekeren dat je ’t vaak hoort bij anderen, maar nooit denkt dat het jou gaat overkomen… Alles begint met kleine klachten, dingen die jezelf wegcijfert en wijt aan de leeftijd, teveel stress, gewoon andere factoren… Tot op het moment dat je er niet meer rond kan, dat je er met de neus wordt opgeduwd. Je huisarts zegt je ongezouten wat er schort, de specialist doet er nog een schepje bovenop en uiteindelijk moet je verwerken dat er ingrijpende dingen staan te gebeuren, wil het leven opnieuw leven worden… Je stapt in de tredmolen van consultaties, onderzoeken, observaties, kleine dag-opnames met dito ingrepen om uiteindelijk de ultieme ingreep te laten uitvoeren. Je denkt nu zijn we d’r, alles komt goed. Veel rust, de medicatie goed opvolgen, regelmatig bloedprikken, onder controle blijven en je hebt echt courage… tot je plots op spoed belandt! Je zit er met tweeën met de bibber op ’t lijf, omdat je niet goed begrijpt wat er nu in godsnaam is misgelopen, wat jij of je man, de patiënt, heeft misdaan. Na uren van onderzoek en wachten verneem je plots dat “de patiënt moet blijven”. De schok golft door je heen, wat heeft dit in vredesnaam te betekenen? Mag ik alsjeblief eens weten waarom? Uiteindelijk blijkt dat er een hartfalen is vastgesteld. Een resem specialisten verder en de nodige behandelingen, mag je weer met hem naar huis. Je man nog altijd op en top gestresseerd gaat opnieuw aan ’t werk. En elke dag vraag je: hoe was ’t vandaag? En elke dag krijg je eenzelfde antwoord zonder veel inhoud: goed. Terwijl je duidelijk merkt dat het niet zo goed was, is. Dus wachten we weer de volgende cardio-consultatie af en hopen telkens weer op verbetering… En ook dat went… Geloof me vrij…

 

10:02 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |