14-04-14

De tand des tijds

Waar zal ik beginnen? Er is zo oneindig veel gebeurd sinds mijn laatste keer op dit blog. We werden overspoeld door alle mogelijke en onmogelijke dingen, feiten, voorvallen… Goeie maar meestal slechte, droevige… Alles draait om pijn, zowel lichamelijk en psychisch… Ik weet me geen raad om dit te verwoorden. Ik weet alleen dat al wat ons de laatste maanden, het laatste jaar overkomt een geweldige impact heeft op ons leven, ons gezin, ons zelf… Dit laat sporen na die onuitwisbaar zijn. We moeten echter ondanks alles vooruit, hoe lastig dat ook is en hoe dikwijls ik ’t eigenlijk allemaal niet meer zie zitten… We moéten vooruit! Uiteindelijk wordt er op jou gerekend, om te helpen, te steunen, er gewoon te zijn… En dus maak je die aftakelende schouders van je weer wat breder, zodat ze sterker ogen, til je je kin iets hoger en tracht je een beetje stralender te kijken. Of dat voldoende is? Voorlopig wel. Je radeloosheid stop je zorgvuldig weg achter een façade van moed en verbetenheid. Of je dit op lange termijn blijft volhouden? Wie zal het zeggen? Wie kan het weten? Ik weet alleen dat nù telt. Dat iedere dag die we tot een goed einde brengen er weer eentje voorwaarts is. Ik hoop dat mijn leeftijd mij niet inhaalt, mij de moed niet ontneemt. Uiteindelijk zal het lot wel beslissen waar we gaan uitkomen, zal de toekomst ons leiden door het onverwachte en het gehate heden… En wat men ook voor ons, voor mij in petto heeft, we zullen het ondergaan en het de moment zelf ervaren… of het nu goed of slecht is…

verdriet.jpg

11:22 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.