10-05-14

Ik...

Zaterdagochtend. Het waait hard, de regen stroomt met momenten gestadig als een waterval neer, het wolkendek is grauw en grijs en jaagt langsheen de einder naar de andere kant van de wereld… Mijn poezen liggen warm opgedraaid in een bolletje her en der in huis… Geen weer om hen door te jagen… Terwijl ik tokkel op mijn klavier klinkt er vanuit de keuken zachte pianomuziek die me, net als het weer, wat weemoedig maakt. De week was zwaar… Op allerlei gebied… Teveel om in detail te treden… Ik voel me misselijk, waarschijnlijk door de zoveelste nieuwe medicatie… Ging langs in het ziekenhuis en kwam ontgoocheld terug. Als een specialist je al niet terdege kan helpen… Ga volgende week langs bij mijn huisarts, een man die écht luistert en écht probeert je te begrijpen en te helpen. Ik hou mezelf voor dat het wel weer goed komt, maar ach zo langzamerhand pakt ook dat refreintje niet meer hé… Ik heb familie, huisgenoten, vrienden maar op een enkeling na begrijpt geen kat wat er loos is, hoe ik mij voel… ’s Avonds als niemand het ziet, als ik in de geborgenheid lig van mijn eenzame bed, dan laat ik dikwijls alles los… Dan mag ik eens huilen, eens snikken, zodat de drukkende pijn op mijn borst een beetje verlicht en ik de volgende ochtend mij weer op halfautomatische piloot vooruit sleep door de dag tot de volgende avond… Ooit, ooit in een hele verre toekomst, of misschien dichterbij dan ik vermoed, komt alles tot rust, komt alles weer goed…

verdriet 2.jpg

09:49 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.