18-12-14

Ik mis...

Ik mis de hand die mijn wang streelt en een traan wegveegt… Ik mis de omhelzing die mij troost in mijn oneindig verdriet… Ik mis de ogen die mij begrijpend aanzien en beseffen wat ik voel… Ik mis de woorden die mijn hart verwarmen en de kilte wegnemen…Ik mis, ik mis, ik mis zoveel niet uit te spreken emoties en gevoelens… Elke keer opnieuw zeg ik tegen mezelf, nu doen we het anders en elke keer opnieuw zinkt de moed me in de schoenen… Elke keer probeer ik happy te zijn voor anderen, voor mijn omgeving maar diep in mijn hart blijf ik huilen… Ik heb zoveel te troosten, zoveel op te beuren, zoveel te begrijpen dat er geen tijd is  voor het voelen van al mijn eigen pijn… en toch… op momenten als deze voel ik het gemis, voel ik de nood om te zijn zoals anderen, breekbaar en kwetsbaar, met noden zoals anderen… Ik mis iemand die dat begrijpt…

verdriet 5.jpg

10:00 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.