18-12-14

Donkere dagen

Grijs miezerig weer. Het wordt niet echt licht dezer dagen. Kerstmis nadert en het feestgevoel wil maar niet komen. Ligt het aan mij? Ligt het aan de sfeer? Thuis of elders? Ik weet het niet. Ik voel me niet echt lekker, eerder weemoedig, schreierig… Alleen de glimlach van ons dochter ,die om een niemendal content is, maakt mijn hart eventjes warm. De uitbundigheid verdwijnt met de jaren denk ik… Vroeger hunkerde ik naar die vier weken dat de lichtjes branden, het huis sfeer ademde. Ik heb echter het gevoel dat de warmte van het feestvieren verbleekt is, dat de warmte die ik thans rondom mij zie niet voelbaar is. En toch tracht ik naar gezellige momenten, warme avonden… Soms lukt me dat, ’s avonds in de keuken met enkel een paar theelichtjes en een aansprekend TV-programma of gewoon in het donker starend naar de buitenkerstverlichting waarvan ik zo hou… ’t Komt wel goed zeker… Als kerstavond zich aanbiedt en mensen ons huis vullen… Als ik ze hoor lachen, ze zie smullen en genieten… Waarom zou het nu anders zijn dan voorheen? Ach ’t ligt dan toch misschien aan mezelf…We zien wel…

header_28.jpg

10:28 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Ik mis...

Ik mis de hand die mijn wang streelt en een traan wegveegt… Ik mis de omhelzing die mij troost in mijn oneindig verdriet… Ik mis de ogen die mij begrijpend aanzien en beseffen wat ik voel… Ik mis de woorden die mijn hart verwarmen en de kilte wegnemen…Ik mis, ik mis, ik mis zoveel niet uit te spreken emoties en gevoelens… Elke keer opnieuw zeg ik tegen mezelf, nu doen we het anders en elke keer opnieuw zinkt de moed me in de schoenen… Elke keer probeer ik happy te zijn voor anderen, voor mijn omgeving maar diep in mijn hart blijf ik huilen… Ik heb zoveel te troosten, zoveel op te beuren, zoveel te begrijpen dat er geen tijd is  voor het voelen van al mijn eigen pijn… en toch… op momenten als deze voel ik het gemis, voel ik de nood om te zijn zoals anderen, breekbaar en kwetsbaar, met noden zoals anderen… Ik mis iemand die dat begrijpt…

verdriet 5.jpg

10:00 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-12-14

Ontwaken (2)

Heel  vroeg in de ochtend. Alles donker, alles stil. In de verte nu een dan een auto die over het asfalt zoeft. Een blad dat ritselt, een zucht wind die je haren streelt. De fleece om je benen en voeten gewikkeld zit je in het geborgene van het overdekte terras naar de silhouetten van de tuin te staren. In je handen een dampende mok koffie, heerlijk bitterzoet met een vleugje melk. Je geniet van de wakker wordende dag… De hemel vertoont stilaan alle tinten: van zwart naar grijs naar wollig wit… Een schraal licht valt hier en daar al uit de lucht. En heel bedeesd probeert een ontwakend vogeltje even te kwetteren… Er strijkt iets zacht en harig langs je benen en in de stoel naast jou komt ook een donzige bol wol tot leven… Nummer drie komt langgerekt van om de hoek geslopen en drie paar hongerige ogen kijken je aan. Je staat op en vult de kattenbak. Terug neergezeten merk je dat de dag het wint van de nacht; het licht wordt sterker, de geluiden worden krachtiger en stilaan verdwijnt de magie. Een laatste slok koffie, een laatste blik op de ontwakende ochtend en je schuifelt weer naar binnen. De dag is gestart…

Kat 1.jpg

10:09 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |