17-10-15

Lente...

We hebben het vrijwel allemaal gehad : pletsbuien, storm, onweer maar ook warm en zonnig. Overal staat de natuur in zwel. Hier en daar een tere bloesem, een doorbrekende knop. De vogels kwetteren er op los en pasgeboren blatende lammeren maken gekke sprongen in de wei…

Lente, je zegt het in één teug adem en zucht diep bij de laatste letter om zo de laatste wintersporen van je af te schudden. Lente, een knoop van vreugde genesteld in je borst, drukt en wriemelt om te ontsnappen en je buitensporig te doen leven. Lente, één straaltje zon is voldoende om je bloed te doen bruisen, de belletjes energie te voelen die je leven laten ontsporen…

En toch voel je enige terughoudendheid, enige geremdheid, enige gêne om je ten volle te laten gaan. Je vreest werkelijk onomkeerbaar te ontsporen, de houvast  kwijt te spelen en jezelf te verliezen in niet gepermitteerde levenslust…

Zonder al dat laatste was je nu een super olijk wezen dat verdronk in vreugde, plezier en genot,  lachte jij je rot om fratsen en frazen en voelde je de lente kriebelen in je bloed…

konijntjes.jpg

09:44 Gepost door Roos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.